Palm Noi @ WELCOME YOU ALL TO MY WORLD

ก่อนอื่นต้องขอโทษ (อีกแล้ว) ค่ะที่มาลงช้า (พอ raw ออกช้า  เราก็ช้าด้วย 555)  ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เป็นตอนที่ตั้งตารอ raw ที่สุดแท้ ๆ แต่วันที่ raw ออกดันงานเข้าซะงั้น  วิ่งวุ่นตั้งแต่เที่ยงวันยันเที่ยงคืนพอกลับบ้าน  เปิดคอมโหลดแล้วสลบไปเลย แหะแหะ
เมื่อวานก็งานเข้าอีก  เพิ่งจะได้มีเวลาวันนี้แหละค่ะ T3T

ลงเลยดีกว่าเนอะ

Chapter 99  The Eternal Farewell

ศึกระหว่างกองทัพบริกส์กับทหารเซ็นทรัลยังคงดำเนิน ต่อไปหน้าประตูใหญ่ของศูนย์บัญชาการกลาง  ฟาลแมนออกคำสั่งยิงปืนใหญ่แทนบัคคาเนียร์ที่บาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้กับ คิง แบรดเล่ย์ จนหมดสติไป

เสียงกัมปนาทและแรงสั่นสะเทือนของปืนใหญ่ ที่อยู่ใกล้ ๆ เรียกสติของบัคคาเนียร์กลับคืนมา  นายทหารร่างยักษ์ค่อย ๆ พยุงตัวขึ้นช้า ๆ อย่างอ่อนแรงพร้อมถามลูกน้องว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง  

"อย่าฝืนสิครับกัปตัน  กรุณานอนพักเถอะ..."
ผู้ ใต้บังคับบัญชาเตือนบัคคาเนียร์ด้วยความห่วงใย  พร้อมห้ามไม่ให้ดึงดาบที่เสียบอยู่ที่ท้องออก  เพราะหากทำเช่นนั้นบัคคาเนียร์จะต้องเสียเลือดมากจนตายอย่างแน่นอน...

"...ได้โปรด...อดทนอีกนิด...เดี๋ยวพวกเราจะปฐมพยาบาลให้...โปรดอยู่กับพวกเราต่อไปเถอะ...กัปตัน!!"
ทหาร บริกส์ให้กำลังใจบัคคาเนียร์ไปพลางต่อสู้กับทหารเซ็นทรัลไปพลาง  แม้แต่ชายฉกรรจ์ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวในสนามรบมามากก็ไม่อาจต้านทานอาการบาด เจ็บที่สาหัสขนาดนี้ได้  สติของบัคคาเนียร์เริ่มเลือนรางไปทีละนิด... 

ขณะที่บัคคาเนียร์กำลังอยู่ในห้วงแห่งความเป็นความ ตาย...กรีด-หลิน และฝูก็ต่อสู้กับคิง แบรดเล่ย์อย่างดุเดือด  แม้กรีด-หลินจะใช้ศิลปะการต่อสู้กับร่างกายที่แข็งดุจเพชรจู่โจมแบรดเล่ ย์ไปพร้อม ๆ กับฝูที่เชี่ยวชาญการใช้กระบี่  ก็ยังไม่สามารถสร้างบาดแผลให้แบรดเล่ย์ได้เลย  มือทั้งสองของแบรดเล่ย์ถือมีดสั้นคมกริบทั้งรุกและรับศัตรูทั้งสองอย่าง คล่องแคล่ว

กรีดเสียท่าจนถูกแบรดเล่ย์ใช้มีดตรึงเสื้อโค้ทไว้กับพื้น  ฝูจึงต้องรับมือแบรดเล่ย์ตามลำพัง  แบรดเล่ย์รุกเข้าประชิดตัวฝูอย่างรวดเร็วพร้อมใช้ปลายมีดเกี่ยวกระบี่หลุด ออกจากมือฝูแล้วปามีดสั้นใส่ฝูทันทีหวังปลิดชีวิต  ทว่าฝูเองก็มีฝีมือร้ายกาจจึงสามารถใช้ฝ่ามือทั้งสองประกบรับมีดที่ปา จากระยะประชิดได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ทั้งสองสลับอาวุธกัน...ฝูใช้มีด ที่แบรดเล่ย์ปาใส่  ส่วนแบรดเล่ย์ใช้กระบี่ที่แย่งมาจากฝู...แล้วสู้ต่อย่างดุเดือด  แบรดเล่ย์เอ่ยปากชมฝูที่ต่อกรกับตนได้อย่างถึงพริกถึงขิงทั้ง ๆ ที่ชรากว่ามาก

"รู้สึกดีจริง ๆ ที่ได้จัดการกับเหยื่อชั้นยอดอย่างนาย.."
ทันที ที่แบรดเล่ย์พูดจบ  มีดในมือฝูก็หักเป็นสองท่อน  ผ้าคาดหัวถูกตัดจนขาดร่วงลงกับพื้น  สัญชาติญาณนักสู้สั่งให้ฝูถอยห่างจากแบรดเล่ย์ทันที

ทว่าทันใดนั้น เอง  แผลจากกระบี่ในมือแบรดเล่ย์ก็เปิดออก  เลือดสีแดงฉานไหลจากหน้าผากของฝู  ของเหลวสีแดงข้นไหลเข้าตาของชายชราทำให้ทัศนวิสัยแย่ลง  แบรดเล่ย์ฉวยโอกาสเผด็จศึกทันที

"นายเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วทั้ง ๆ ที่อายุอานามก็มากกว่าฉัน...แต่นายมาได้แค่นี้แหละ..."
แบ รดเล่ย์ใช้กระบี่ฟันฝูกระเด็น  ร่างของฝูร่วงลงกับพื้นพร้อม ๆ กับที่แบรดเล่ย์เงื้อดาบหวังจะแทงซ้ำเพื่อปลิดชีวิต  ทว่าร่างของฝูกลับหายไป...

หลินที่ไม่อาจทนเห็นฝูจากไปแบบนี้ได้เข้าควบคุมร่างแทนกรีดแล้วเข้าไปช่วยฝูได้ทันท่วงที 

"เจ้าชายแห่งชิน...เหมือนกับตอนนั้นเลยนะ...ตอนที่ นายแบกร่างของเด็กผู้หญิงแขนขาดคนนั้น...นายเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตราย เพราะตัวนายไม่สามารถตัดใจทิ้งคนพวกนี้ได้"
แบรดเล่ย์ถากถางหลินที่ เสี่ยงชีวิตช่วยลูกน้อง....สิ่งที่แบรดเล่ย์เห็นว่าเป็นเรื่องตลก  เพราะแบรดเล่ย์นั้นสามารถสังเวยชีวิตลูกน้องและประชาชนของตนได้เพื่อเป้า หมายของตัวเอง

ฝูบอกให้หลินเอาตัวรอดเพียงลำพังไม่ต้องห่วงตน  หลินตอบฝูทันทีว่าจะให้ตนทำแบบเดียวกับแบรดเล่ย์หรือ

"เจ้านั่นน่ะพยายามใช้ประชาชนในประเทศตัวเองเป็นเครื่องสังเวย  นั่นไม่ใช่ผู้นำที่ชั้นอยากจะเป็น!!"

"ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ทำในสิ่งที่กษัตริย์ควรทำสินะ....งั้นเราก็ต้อง...โค่นคนคนนี้ให้ได้..."

ฝูไอออกมาเป็นเลือด  หลินจึงสั่งให้ฝูหยุดพูดและพักรักษาตัวด้วยความห่วงใย

"นั่นสินะ....กระหม่อมควรจะพักได้แล้ว...ควรจะต้องขอลา...ไปพักเสียที.."
ฝูใช้กำปั้นทุบท้ายทอยหลินอย่างแรง  หลินไม่ทันระวังตัวจึงล้มลงกับพื้น  

"กรีด...ใช้เกราะปกป้องร่างของนายน้อยด้วย!!"
ฝูรวบ รวมพลังเฮือกสุดท้ายพาร่างกายอันอ่อนล้าพุ่งเข้าหาคิง แบรดเล่ย์  ...กรีดรู้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้น  โฮมุนคูลัสแห่งความโลภจึงเปลี่ยนผิวเป็นเกราะที่แข็งแกร่งที่สุดทันที  หลินอยากเข้าไปห้ามแต่ขยับตัวไม่ได้จึงได้แต่มองฝูด้วยใบหน้าซีดเผือด

"องค์ชาย...พระองค์ต้องก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไป...ตาแก่คนนี้คงต้องขอทูลลาตรงนี้แล้ว"
"กระหม่อมทูลขอ...ลาพักจากหน้าที่เป็นครั้งสุดท้ายและตลอดไป!"

ฝูปลด สลักไดนาไมท์ทั้งสี่กระบอกที่เหน็บอยู่ที่หน้าอกออกแล้วกระโจนเข้าใส่แบรด เล่ย์ทันที  ชายชราหวังจะจบชีวิตตัวเองไปพร้อมกับผู้นำแห่งอเมสทริส...

ทว่า แบรดเล่ย์กลับใช้กระบี่ฟันชนวนไดนาไมท์ทั้งหมดหลุดในดาบเดียวพร้อมกับคว้าน ท้องฝูเป็นทางยาว  เลือดสีแดงฉานทะลักออกมาจากช่องท้องของชายชรา

...ถึง แม้ฝูจะสละชีวิตทั้งชีวิตเพื่อการโจมตีครั้งนี้  ก็ยังไม่สามารถสร้างบาดแผลให้แบรดเล่ย์ได้แม้แต่น้อย  ชายชราล้มลงด้วยความสิ้นหวัง
"...นายน้อย....กระหม่อมขออภัยที่ล้มเหลว..."


ทันใดนั้นเอง  สีหน้าของคิง แบรดเล่ย์ ก็บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด  กระบี่คมยาวเสียบเข้าที่ท้องของแบรดเล่ย์อย่างไม่ทันตั้งตัว

"...ถึงแกจะมีดวงตาพระเจ้า....แกก็ไม่มีทางเลี่ยงการโจมตีจากที่ที่มองไม่เห็นได้ใช่ไหม..."
บัคคาเนียร์ใช้ร่างของฝูพรางตัวเองจากสายตาของแบรดเล่ย์แล้วใช้กระบี่เสียบทั้งฝูและแบรดเล่ย์ในคราวเดียว

"ตา....ขอผมร่วมทางไปนรกด้วยคน.."
"ขอบใจ..."  ฝูยิ้ม...

แบ รดเล่ย์ถีบฝูและบัคคาเนียร์กระเด็นไปด้วยความโกรธ  บัคคาเนียร์อาการสาหัสเนื่องจากเสียเลือดมาก (บัคคาเนียร์ดึงดาบที่ปักอยู่ที่ท้องออกทำให้เลือดไหลไม่หยุด)

ทันใด นั้นเอง  หลินก็พุ่งเข้าใส่แบรดเล่ย์  กรงเล็บแข็งแกร่งดุจเพชรตัดกระบี่ที่แบรดเล่ย์ยกขึ้นมาเป็นสองท่อนพร้อมกับ ตะปบเข้าที่ตาซ้าย...อาวุธที่ร้ายกาจที่สุดของแบรดเล่ย์....น้ำตาแห่งความ เสียใจไหลนองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น

รันฟานตามมาเห็นเหตุการณ์พอดี  
"คุณปู่!!"
หญิงสาวร้องเรียกฝูที่กำลังล้มลงสุดเสียงแต่ก็ไม่อาจยื้อชีวิตของฝูเอาไว้ได้... 

พวกเอ็ดเผชิญหน้ากับหมอวิปลาสที่ใต้ดิน  ท่อระโยงระยางมากมายบนเพดานส่งเสียงคำรามชวนขนหัวลุกไม่หยุด  เอ็ดถามชายแก่แปลกหน้าท่าทางน่าสงสัยที่อยู่ตรงหน้าพวกตนว่าเขาเป็นใครกัน แน่...

"...ฉันเหรอ...ขอตอบว่าฉันเป็นคนที่สร้างคิง แบรดเล่ย์ ขึ้นมาละกัน"  ชายชราตอบพร้อมแสยะยิ้ม

รอย รู้ทันทีว่าชายแปลกหน้าที่อยู่เบื้องหน้าเป็นพวกของท่านพ่อ  เพราะรอยรู้เรื่องที่แบรดเล่ย์ถูกทำให้กลายเป็นโฮมุนคูลัสด้วยการฉีดศิลา นักปราชญ์เข้าไปในร่างกาย...ผู้พันหนุ่มใส่ถุงมือเตรียมต่อสู้ทันที...

หมอ ฟันทองคาดเอาไว้แล้วว่าพวกเอ็ดต้องใช้กำลังอย่างแน่นอน  เขาจึงส่งสัญญาณให้ "ผู้ช่วย" ออกมาต่อกรกับพวกเอ็ดเพื่อซื้อเวลา...เพื่อที่จะเริ่มพิธีหลอมศิลานักปราชญ์ โดยใช้อเมสทริสเป็นเครื่องสังเวย..

ทันใดนั้นเอง  ชายฉกรรจ์ที่ใส่ชุดฝึกทหารนับสิบก็กระโดดลงมาจากเพดานแล้วพุ่งเข้าจู่โจม พวกเอ็ดอย่างรวดเร็ว  ทหารพวกนี้แม้จะดูไม่น่าสยดสยองเหมือนกองทัพซอมบี้กินคนแต่ก็แข็งแกร่งและ ว่องไวมากทีเดียว  เอ็ด สการ์ ริซ่า และรอยถึงกับผงะเพราะต้องรับมือกับศัตรูที่แข็งแกร่งหลายสิบคน

หมอฟันทองบอกพวกเอ็ดว่า  ทหารพวกนี้คือคนที่ "ไม่ได้รับโอกาสให้กลายเป็นคิง แบรดเล่ย์"
"...พวก เขาถูกพามาที่นี่หลังจากเกิดไม่นาน...พวกเขาถูกเลี้ยงเพื่อให้กลายเป็นคิง แบรดเล่ย์...ต้องผ่านการฝึกฝนแสนสาหัสเพื่อเป็นผบ.สูงสุด....แล้วพวกเขาก็ รอดมาได้....แต่ระหว่างการทดลอง  เราสามารถสร้างคิง แบรดเล่ย์ ได้สำเร็จในผู้ทดลองคนที่สิบสอง....หลังจากนั้นพวกที่เหลือจึงไม่จำเป็นอีก ต่อไป..."

"...คนพวกนี้เป็นของเหลือ...เศษซากจากการทดลอง...เป็นพวก ที่ไม่ได้ฉีดศิลานักปราชญ์...แต่ฉันก็ขอเตือนไว้อย่างหนึ่งว่า...พวกเขาไม่ ได้ทำอะไรเลยนอกจากฝึกทหารมาตลอด 60 ปี....ดังนั้นถึงจะไม่เก่งเท่าคิง แบรดเล่ย์  แต่ก็แกร่งพอตัวเชียวล่ะ..."


ทหารเหล่านี้แกร่งตาม ที่หมอฟันทองว่า    พวกเอ็ดต่อสู้กันสุดกำลังแต่ไม่ว่าจะพยายามโจมตีอย่างไรก็ถูกทหารสกัดไว้ ได้จนหมด  ริซ่าจึงเปลี่ยนเป้าหมายเป็นหมอฟันทองแทน  หญิงสาวยิงปืนสั้นใส่หมอที่ยืนเป็นเป้านิ่งอยู่สามนัดแต่ก็ไร้ผล  เพราะทหารที่ถูกฝึกมาอย่างเข้มงวดวิ่งเข้าไปรับกระสุนแทน ...

"หมายเลข 16...หมายเลข 17....หมายเลข 21...หมายเลข 23....หมายเลข 26 มานี่ซิ..."

ทหาร ห้าคนที่ถูกเรียกเข้าไปยืนรอบตัวหมอวิปลาส  ทหารทั้งห้ายืนประจำตำแหน่งมุมทั้งห้าของห้าเหลี่ยม  ส่วนหมอยืนอยู่ตรงกลาง ...ตำแหน่งที่มีวงแหวนเวทย์ที่ข้างในเป็นห้าเหลี่ยมอยู่พอดี... 

แล้วสิ่งที่เหล่าโฮมุนคูลัสเฝ้ารอก็มาถึง  หมอวางมือทั้งสองลงตรงกลางของวงเวทย์เพื่อกระตุ้นปฏิกิริยาการแปรธาตุ  ประกายไฟที่เกิดจากการแปรธาตุเชื่อมจุดทั้งห้าและวงเวทย์ตรงกลางเข้าด้วย กัน  ทันทีที่การเชื่อมต่อสมบูรณ์ประกายไฟก็แผ่ออกเป็นวงกว้าง  เอ็ดถามหมอฟันทองว่าทำอะไรลงไปกันแน่

"...นี่ยังแค่ขั้นแรกเท่านั้นนะ....รู้ไหมว่ามีห้องทดลองการแปรธาตุกี่แห่งในเซ็นทรัลที่ขึ้นตรงต่อผบ.สูงสุด..."

เอ็ด และคนทั่วไปรู้ว่ามีห้องทดลองอยู่ทั้งหมดสี่ห้อง  ทว่าสีหน้าของเอ็ดเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกทันทีเมื่อคำพูดของรอสผุดขึ้นมา ในหัว...

...ที่นั่นเคยเป็นห้องทดลองที่ห้ามาก่อน...

...ห้องทดลองมีห้าห้อง  เช่นเดียวกับวงแหวนเวทย์ที่มีห้าแฉก!!...

เมื่อ ได้ยินคำตอบของเอ็ด  ริซ่าก็รู้ทันทีว่า  ทางเดินใต้ดินที่พบที่ห้องทดลองที่สามจะต้องเป็นส่วนหนึ่งของวงเวทย์ที่ เชื่อมแลปทั้งห้าเข้าด้วยกันอย่างแน่นอน...


คำตอบของริซ่าถูก ต้อง...ประกายไฟจากการแปรธาตุที่พุ่งออกจากวงเวทย์ของหมอฟันทองบัดนี้วิ่งไป ตามทางเดินใต้ดินเชื่อมห้องทดลองทั้งห้าเข้าด้วยกัน...เมื่อวงเวทย์ขนาด ยักษ์เชื่อมต่อกันสมบูรณ์  วงเวทย์ห้าแฉกที่อยู่ในห้องทดลองแต่ละแห่งก็ถูกกระตุ้นทันที... 

อีกด้านหนึ่งในเซ็นทรัล  พวกอัลขับรถหนีการไล่ล่าของไพร์ดมาถึงพอดี   อัลบอกให้รีบหาทางลงไปใต้ดินตามแผนที่ตกลงกันไว้  มาร์โกเห็นกลุ่มควันในเมืองก็คิดว่าคงเป็นฝีมือของพวกรอย

"หวังว่าทางนั้นคงเรียบร้อยดีนะ..." เฮนเคลเป็นห่วงสถานการณ์ด้านเอ็ดและรอย..

ทัน ใดนั้นเอง  สัญชาติญาณสัตว์ป่าของเฮนเคลก็สัมผัสได้ถึง "อะไรบางอย่าง" ที่น่ากลัว  สิ่งนั้นกำลังคืบคลานเข้ามาจากใต้ดินอย่างรวดเร็ว...
ไม่ใช่แค่เฮนเคลเท่านั้น  สัตว์ต่าง ๆ  ในเมืองก็พากันร้องระงม  สุนัขพากันเห่าใส่พื้นเหมือนกับรู้ว่าลึกลงไปใต้ดินมีปีศาจร้ายอยู่


บรรยากาศ รอบตัวพวกอิสึมิและโอลิเวียร์ชวนขนหัวลุกมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่เดินลงไปตามบันไดที่พบในห้องทำงานของผบ.สูงสุด  อิสึมิจึงขอตัวกลับไปซ่อนตัวจากพวกท่านพ่อ  โอลิเวียร์จับมือกับอิสึมิเพื่อบอกลา

ทว่า...วินาทีนั้นเอง...ปฎิ กิริยาแปรธาตุที่รุนแรงก็เกิดขึ้นทั่วเมืองเซ็นทรัลโดยมีวงเวทย์ของหมอฟัน ทองเป็นศูนย์กลาง...ทหารทั้งห้าที่ยืนรอบตัวหมอวิปลาสถูกมือเล็ก ๆ ดึงจนร่างค่อย ๆ สลายไป 

ดวงตาขนาดยักษ์...ประตูแห่งสัจจะเปิดขึ้นตรงที่เอ็ด อัล และอิสึมิยืนอยู่พอดี...

ร่างของทั้งสามถูกมือเงาดึงเข้าไปในประตูแห่งสัจจะต่อหน้าเพื่อนพ้อง!! 

ปก กังกัง ค่ะ

เอ็ดแก่ขึ้นหรือเปล่าเนี่ย 555
(ป๋าโมเอะแฮะ =__='') 

ตอนนี้ raw ออกช้ามากจริง ๆ ค่ะ  ออกวันจันทร์เลย  (ตอนแรกคิดว่าจะออกเสาร์ อาทิตย์นะ  เลยโล่งใจเพราะรู้ว่าจันทร์อังคารยุ่งจนไม่มีเวลาทำสปอยแน่ ๆ แต่ดันออกมาวันจันทร์ซะงั้น)  กระซิบว่าสแกนจีนออกตั้งแต่วันเสาร์ล่ะ  นั่งดูสแกนจีนจนตาลายไปเลย แหะแหะ (ภาษาจีนเวลาอยู่ในช่องคำพูดแล้วแน่นมาก TvT)

อ่านแล้วเศร้ากับปู่ฝู  บัคคาเนียร์เท่มาก  คิงเทพเกิน  หมอโรคจิต  สุดท้าย ฮากับโยกิจริง ๆ เป็นตัวละครที่ไม่มีอะไรเด่นเลยแท้ ๆ สู้ก็ไม่เป็นแต่ดันมาอยู่กับกลุ่มที่ต้องลุยแหลก  แถมยังไม่เคยบาดเจ็บรุนแรงเลยด้วยนะ  (ในตอนนี้ก็...เอิ่ม....ท่าหลบอย่างฮา XD)  วันก่อนออนเอ็มคุยกับแตง  แตงบอกว่าหมอนี่มันแมลงสาปชัด ๆ ก๊ากกกกก

รู้สึกรักโยกิเวอร์ชั่นคุณวัวมากกว่าอนิเมะแบบเก่าเยอะเลย >3<

-------------------------------------------------------

** โซนเวิ่นเว้อค่ะ  ไม่เกี่ยวกับฮากาเร็นแต่อย่างใด  ข้ามไปเลยก็ได้นะคะ ^^

ที่ว่างานเข้าตั้งแต่วันจันทร์เพราะต้องไปส่งน้องชายไปเมืองจีนค่ะ  ต้องขึ้นเครื่องเที่ยงคืนห้าสิบแท้ ๆ แต่ตอนเช้ายังเตรียมไม่เสร็จหลายอย่างเลยต้องวิ่งรอกไปทั่ว  พอห้างเปิดก็ไปทำมือถือ ทำคอม เอาของไปทิ้งให้เค้าทำแล้วย้ายไปเอาของให้ท่านพ่อที่พารากอน  เสร็จแล้วกลับไปเอามือถือ  เอาคอม  ระหว่างนั้นแม่โทรมาบอกว่า....

กางเกงยีนส์ที่น้องจะเอาไปตูดขาด =__=;; (แล้วมันไม่รู้ตัวเลยเหรอนั่น  ไม่อยากคิดว่าเคยโชว์หวิวมาแล้ว?? 555)

งานเข้าซ้ำซ้อนเลยค่ะ  ต้องหาที่ปะ

เสร็จธุระคลานกลับบ้าน  พอดีเจอท่านแม่อยู่ข้างล่างพอดี (มาช่วยพี่สาวขนของขึ้นห้อง)....คือ  โชคดีมากเลยค่ะที่เจอแม่กับพี่พอดี  ไม่งั้นอาจงานเข้าหนักกว่าเดิม

เพราะโดวายที่สั่งไว้มาส่งพอดี  โอววววว  เราเลยรีบปรี่เข้าไปเซ็นรับก่อนเลยค่ะ  ไม่รู้ว่าถ้ามาช้าไปห้านาทีแล้วแม่หรือพี่เป็นคนรับแล้วสองคนนั้นเกิดอยากรู้เปิดซองออกมาดูจะเป็นไง

...จริง ๆ ไม่ต้องสงสัยก็ได้  งานเข้าชัวร์ 555

เพราะตั้งแต่สั่งซื้อโดมาเล่มนี้หื่นสุดเลยนะ  (เพราะเป็นแอนโธค่ะ  มีสี่เรื่อง  แล้วมันเรททุกเรื่องไง  มากบ้างน้อยบ้างปนกันไป ^^;)  มันก็เลยเปิดเจอฉากเสียเลือดบ่อยหน่อย  ประมาณว่าถึงเปิดผ่าน ๆ ลวก  ๆ ก็เจออะ  ถ้าแม่เอามาเปิดดูนี่หมดทางรอดแน่ ๆ แหะแหะ

เสร็จแล้วก็ไปเรียนพิเศษค่ะ  กลับมาแพคของต่อ  ไปสนามบิน  กลับบ้านเที่ยงคืนเลยนอนตายตรงนั้นเลย 55555

วันอังคารงานเข้าต่อเนื่องค่ะ  ต้องออกไปข้างนอกทั้งวัน  กลับมาก็ดึกแล้ว  หมดแรงทำสปอยอีก (แต่มีแรงเล่นเฟสบุ๊ค??)  เลยมาลงที่วันนี้แทน

...ต่อจากนี้คงอ่านรัฐที่ 51 ต่อค่ะ รออ่านมานานแล้ว (คือ  จริง ๆ ถ้าอ่านซะตั้งแต่ตอนหนังสือมาคงอ่านจบไปแล้ว  ไม่น่ารอฮากาเร็นเล้ยยย T3T)

ปล. ซื้อมือถือใหม่ (ใช้ของแม่มาตั้งแต่มังกะมาร์เช่ที่คอสฟินฟินค่ะ  นานมาก 555) กับ talking dict แล้วค่ะ  อุตส่าห์เลือกแบบเขียนหน้าจอได้แต่ก็ยังใช้ไม่ชินเลยแฮะ ^^;

ปปล. อยากวาดรูป  แต่ไม่ควรใช่มั๊ย ก๊ากกกก

บายค่า ^^//~~