Palm Noi @ WELCOME YOU ALL TO MY WORLD

ช่วงนี้ดองบล็อกเป็นล่ำเป็นสันมากเลยค่ะ (พูดยังกับทำอุตสาหกรรมในครัวเรื่อน?? บล็อกดอง??)  รูปก็ไม่ได้วาดจริงจังเลย  แย่   (แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้อ่านโดวายอย่างจริงจังเป็นพิเศษ <-- แย่มาก  แย่ x 10  orz"""")

ตอนนี้บอกลาตัวละครอีกแล้วค่า  ตอนใกล้จบเนี่ยขยันตายกันจริง ๆ  อ่านตอนนี้แล้วฮาคิวบู๊ค่ะ  ทำเอาเมากล้ามกันเลยทีเดียว (สงสัยคุณวัวรสนิยมเหมือนเจ๊อิสึมิแน่เลยแฮะ  นิยมกล้าม orz"")  เจ๊โอก็เท่เหมือนเดิมแต่เจออาจารย์เข้าไปนี่ถึงกับเหวอเลย  สรุปอาจารย์เทพสุด >3<//~

CHAPTER 96  The Two Heroines

เมื่อกองทัพบริกส์ซึ่งนำโดยบัคคาเนียร์บุกยึดศูนย์บัญชาการกลางได้สำเร็จ  ทางกองทัพบริกส์ก็ประกาศขู่กองทัพเซ็นทรัลว่า ขณะนี้พวกตนได้เข้าควบคุมกองบัญชาการกลางได้เบ็ดเสร็จแล้ว  รวมทั้งตัวประกันอีกสิบสามคนซึ่งหนึ่งในนั้นมีนายพลเครมิน  (นายพลหัวโล้น ผิวคล้ำ) อยู่ด้วย

ทันทีที่แผนการลอบเข้ายึดศูนย์บัญชาการกลางลุล่วง   รถถังของฝ่ายรอย-โอลิเวียร์ ที่ระดมยิงกองบัญชาการก็หยุดการโจมตี  เนื่องจาก “เสียงระเบิดดังสนั่นของรถถัง” ไม่จำเป็นอีกต่อไป...

“...พวกแกใช้เสียงปืนใหญ่กลบเสียงที่เกิดจากการใช้วิชาแปรธาตุขุดอุโมงค์หรือนี่..”  ในที่สุดเครมินก็เข้าใจกลยุทธ์ที่แท้จริงของผู้บุกรุก  แต่ก็สายไปเสียแล้ว


พวกบัคคาเนียร์ประกาศห้ามไม่ให้ทหารเซ็นทรัลโจมตีทหารบริกส์และพวกรอยอย่างเด็ดขาด  หากมีอะไรไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นหัวของนายพลเครมินจะไม่ได้อยู่บนบ่าอีกต่อไป...

คำขู่ของกองทัพบริกส์แพร่ไปยังทหารทุกหน่วยในเซ็นทรัลอย่างรวดเร็วไม่เว้นแม้แต่หน่วยที่ได้รับคำสั่งให้ไปกำจัดโอลิเวียร์ซึ่งกำลังรับมือกับสโลธด้วยความยากลำบาก  โอลิเวียร์เห็นว่ามีการติดต่อมาจากห้องกระจายเสียงของศูนย์บัญชาการจึงขอคุยกับบัคคาเนียร์

โอลิเวียร์บอกบัคคาเนียร์ว่าตอนนี้ในศูนย์บัญชาการมีหุ่นทหารซอมบี้ตาเดียวผิวขาวซีดอยู่เต็มไปหมด
“พวกนี้อึดอย่างกับแมลงสาบแถมยังกินคนเป็น ๆ ... ปิดประตูทั้งสี่ด้านของกองทัพให้แน่นหนา..ห้ามเปิดเด็ดขาดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น   กันพวกมันเอาไว้อย่าให้หลุดเข้าไปในเมืองได้แม้แต่ตัวเดียว  กำจัดพวกมันให้สิ้นซากในศูนย์บัญชาการนี่แหละ!!”

บัคคาเนียร์รับคำสั่งโอลิเวียร์อย่างฮึกเหิม  พลางยกแขนขวาที่เป็นออโต้เมลขึ้นมาเตรียมออกปฏิบัติการทันที


ขณะเดียวกันนายพลอีกคนก็สั่งให้ “ตัดหางปล่อยวัด” พวกเครมินเสีย  นายพลเข้าไปในห้องทำงานของผบ.สูงสุดพร้อมบอกทหารใต้บังคับบัญชาว่าจากนี้ไปให้ใช้ห้องนี้เป็นศูนย์บัญชาการแทน
“ห้องทำงานผบ.สูงสุด...เก้าอี้ผบ.สูงสุด...ถ้าเราฉวยโอกาสสร้างผลงานซะตอนนี้ละก็....”

ทว่าความทะเยอทะยานที่จะก้าวสู่ตำแหน่งสูงสุดของนายพลก็ต้องจบลงเมื่อกองทัพหุ่นซอมบี้กรูเข้ามาในห้องทำงานผบ.สูงสุด...กัดกินทุกชีวิตที่อยู่ตรงหน้าด้วยความหิวกระหาย...นายพลผู้ทะเยอทะยานต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ

อีกด้านหนึ่งภายในกำแพงแน่นหนาของศูนย์บัญชาการกลาง  สองพี่น้องอาร์มสตรองนำเหล่าทหารต่อสู้กับทั้งสโลธและกองทัพซอมบี้อย่างเต็มกำลัง  แม้ว่าสองพี่น้องจะใช้ฝีมือ พละกำลังและประสบการณ์ที่เหนือชั้นกำจัดซอมบี้ไปนับไม่ถ้วน  แต่จำนวนศัตรูมีมากเหลือเกิน  และยังคงมีกองทัพอมตะเข้ามาสมทบเรื่อย ๆ จนกองกำลังฝ่ายอาร์มสตรองเริ่มอ่อนแรง

ทหารคนหนึ่งถามโอลิเวียร์ว่าพวกตนกำลังสู้กับตัวอะไรอยู่กันแน่  นายพลสาวตอบว่าซอมบี้พวกนี้เป็นกองทัพอมตะที่เบื้องบนสั่งให้สร้างขึ้นโดยอัดฉีดวิญญาณของมนุษย์เข้าไปในหุ่น

“พวกนี้น่ะไม่กลัวเจ็บไม่กลัวตาย...ไม่ช้าก็เร็วทหารธรรมดาอย่างพวกนายก็คงมีชะตากรรมเหมือนวิญญาณพวกนั้นนั่นแหละ”

เหล่าทหารถึงกับหน้าถอดสี...แทบไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยินจากปากโอลิเวียร์  แต่กองทัพอมตะที่หิวกระหายตรงหน้าก็เป็นเครื่องพิสูจน์อย่างดีว่าโอลิเวียร์ไม่ได้โกหก


ซู่.......
เสียงสโลธกำลังฟื้นฟูบาดแผลฉกรรจ์ที่เกิดจากหนามคอนกรีตขนาดยักษ์ที่อาร์มสตรองใช้ตรึงสโลธไว้กับพื้น บวกกับเสียงเศษคอนกรีตกระทบกันขณะที่สโลธค่อย ๆ ขยับตัวเรียกสติของทหารที่กำลังตกตะลึงกับเรื่องกองทัพอมตะกลับมา  

“มันยังขยับได้อีกเหรอเนี่ย.!??”
“จะต้องฆ่ามันสักกี่ครั้งถึงจะตายกันแน่??”
กำลังใจและกำลังกายของทหารค่อย ๆ หมดลงเมื่อต้องเผชิญกับศึกหนักทั้งสองด้าน...เผชิญกับปีศาจที่ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่ตาย

“อา....ความตาย....ช่าง..น่าเบื่อ....”

สโลธค่อย ๆ ลุกขึ้น  ทันใดนั้นเองสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ก็เคลื่อนไหวด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อผ่านสองพี่น้องตระกูลอาร์มสตรองเข้าชนกำแพงอย่างจัง  อเล็กซ์คิดว่าสโลธควบคุมการเคลื่อนไหวเต็มสปีดของตัวเองไม่ได้เหมือนเคย  ทว่าโอลิเวียร์ไม่คิดเช่นนั้นเมื่อเห็นโฮมุนคูลัสร่างยักษ์กางแขนทั้งสองข้างออกพร้อม ๆ กับพุ่งเข้าหาตนกับน้องชาย...

เมื่อสโลธกางแขนออกระยะการโจมตีเมื่อพุ่งชนก็กว้างขึ้นตามไปด้วย  กระสุนโฮมุนคูลัสขนาดยักษ์พุ่งเฉี่ยวสองพี่น้องตระกูลอาร์มตรองอย่างแรงจนทั้งสองล้มลงกระแทกพื้นเต็มรัก  

“พันตรี!!”
ทหารเรียกอเล็กซ์ด้วยความเป็นห่วง  ทว่าอเล็กซ์สั่งให้ทหารอยู่ห่างพวกตนเอาไว้เพราะเป้าหมายของสโลธคือตนและพี่สาวเท่านั้น


เหล่าทหารที่เมื่อครู่ได้รับคำสั่งให้สังหารนายพลโอลิเวียร์และเข้าสู่สมรภูมิด้วยความจำใจบัดนี้ได้ประจักษ์ถึงความองอาจกล้าหาญของสองพี่น้อง...ทหารเหล่านั้นเห็นโซ่ตรวนขนาดยักษ์ที่เคยใช้พันธนาการสโลธตกอยู่ที่พื้นจึงแยกกันเป็นสองกลุ่ม  เมื่อสโลธพุ่งเข้าหาสองพี่น้องอาร์มสตรองอีกครั้งเหล่าทหารก็พร้อมใจกันดึงโซ่ทั้งสองข้าง  เมื่อมีโซ่หนาแข็งแรงขวางอยู่สโลธก็พุ่งเข้าติดโซ่อย่างจัง  ทหารต่างก็ออกแรงดึงโซ่อย่างสุดชีวิตเพื่อตรึงสโลธให้ได้นานที่สุด...เปิดโอกาสหนีให้โอลิเวียร์และอเล็กซ์

ขณะที่ทหารกลุ่มหนึ่งจัดการกับสโลธ  ทหารอีกกลุ่มหนึ่งก็จัดการกับกองทัพซอมบี้เพื่อเปิดโอกาสให้สองพี่น้องหนี  แต่อเล็กซ์ปฏิเสธ  เพราะเขาไม่ต้องการทำผิดซ้ำสอง...เขาจะไม่ผละจากสนามรบอีกแล้ว


ทันใดนั้นก็เกิดระเบิดขึ้น  แรงระเบิดส่งให้กองทัพซอมบี้ปลิวว่อน
“ตัดสินใจได้ดีนี่...เผชิญหน้าศัตรูโดยไม่คิดหนี...นี่แหละลูกผู้ชาย..แต่ยังไงสามีของชั้นก็ดีกว่าล้านเท่าล่ะนะ...”

พวกบัคคาเนียร์ขอให้อิสึมิมาช่วยโอลิเวียร์  โอลิเวียร์ยิ้ม..กำลังใจเริ่มกลับคืนมาเมื่อมีพรรคพวกที่แข็งแกร่งมาช่วย

ระหว่างที่อิสึมิทักทายโอลิเวียร์  ทหารก็ตรึงสโลธไว้ไม่อยู่  เมื่อหลุดจากพันธนาการโฮมุนคูลัสก็พุ่งเข้าหาอิสึมิทันที  แต่กลับถูกอิสึมิใช้แขนเพียงข้างเดียวเหวี่ยงกระเด็น  ทุกคนแทบไม่เชื่อสายตาที่เห็นแม่บ้านท่าทางธรรมดาเหวี่ยงสัตว์ประหลาดตัวมหึมาลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

“มันลอยไปทางคุณแน่ะ  ที่รัก”
อีกฟากหนึ่งของห้อง  ซิกยืนกำหมัดรออยู่แล้ว  เมื่อสโลธกำลังร่วงลงมาซิกก็ใช้เรี่ยวแรงมหาศาลซัดสโลธลงอัดกับพื้นดังสนั่นหวั่นไหว

“....นะ...นาย...เพื่อนของฉัน!”  อเล็กซ์ส่งภาษาพาวเวอร์ฟูลคุยกับซิก
“....ลุกขึ้นมาสู้ด้วยกันเถอะ!”  ซิกส่งภาษาพาวเวอร์ฟูลตอบอเล็กซ์

อเล็กซ์ที่พลังใจและความห้าวหาญเพิ่มขึ้นทวีคูณเมื่อพบเพื่อนร่วมอุดมการณ์ (กล้าม XD)  ลุกขึ้นสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับซิก  ทั้งสองออกอาวุธท่าเดียวกันพร้อมกันราวกับภาพในกระจก  การโจมตีที่รุนแรงระดมใส่สโลธอย่างต่อเนื่องจนตั้งตัวไม่ติด  ทั้งสองจับแขนสโลธคนละข้างโยนไปเสียบกับหนามคอนกรีตขนาดยักษ์ทำให้ชีวิตสโลธลดน้อยลงอีก...


อเล็กซ์และซิดจับมือกันเพื่อแสดงมิตรภาพ  ทว่าสโลธกลับเริ่มขยับตัวอีกครั้ง  อเล็กซ์แทบไม่เชื่อสายตาว่าโฮมุนคูลัสร่างยักษ์กำลังจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง...

....แต่แล้วร่างของสโลธก็ค่อย ๆ สลายไป  สโลธใช้พลังของศิลานักปราชญ์ไปจนหมดและกำลังจะตาย

“...ตาย....ตาย....ฉันกำลัง..จะตาย....ตาย....ความตาย..คือ..อะ..ไร....ไม่ต้อง..คิด...เบื่อ.......ฉันเริ่มเบื่อ...ที่จะ...มีชีวิต...”
แล้วร่างของสโลธก็สลายกลายเป็นฝุ่นทรายตามลัสท์ กลัทโทนี่ย์ และเอ็นวี่ไป...


เมื่อสโลธจบชีวิตลงอเล็กซ์และโอลิเวียร์ที่ผ่านศึกหนักมาก็ทรุดลงนั่งอย่างหมดแรงและโล่งอก  โอลิเวียร์ขอบคุณอิสึมิที่มาช่วยพวกตน  นายพลสาวเดาว่าอิสึมิจะต้องเป็นนักสู้ที่มีชื่อเสียง

“เปล่าหรอกค่า...ฉันเป็นแค่แม่บ้านธรรมดาที่บังเอิญเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุด้วยเท่านั้นเอง  คุณรู้จักพี่น้องเอลริคใช่มั๊ย...พวกนั้นเป็นลูกศิษย์ฉันเอง..เป็นเหมือนคนในครอบครัวด้วย”

โอลิเวียร์ อเล็กซ์ และอิสึมิรู้ดีว่าพี่น้องเอลริคคงกำลังต่อสู้อยู่เหมือนกัน  อเล็กซ์จึงบอกพี่สาวว่าพวกเขาจะต้องช่วยสองพี่น้องกำจัดกองทัพซอมบี้ให้สิ้นซาก  อิสึมิท้วงว่าอเล็กซ์และโอลิเวียร์ควรพักรักษาตัวก่อน  

“...ผู้ใหญ่อย่างเราจะพักงีบได้ยังไงเมื่อเด็ก ๆ กำลังต่อสู้อยู่ข้างนอกนั่น...”
อเล็กซ์ตอบด้วยรอยยิ้ม

“จริงอยู่ที่ต่อไปเด็ก ๆ จะต้องดูแลโลกนี้  แต่ตอนนี้ยังเป็นหน้าที่ของเรา...เพราะฉะนั้นเราต้องแสดงให้พวกเขาเห็นว่าจะต้องทำยังไง”
โอลิเวียร์เสริม


อิสึมิบอกอเล็กซ์และโอลิเวียร์ว่าตนกับสามีก็จะช่วยอีกแรง  
“เอ่อ...แต่อย่าหวังอะไรกับฉันมากดีกว่านะคะ...ฉันเป็นหนึ่งในเสามนุษย์ที่พวกนั้นหมายหัว...ฉันจะสู้เท่าที่จะทำได้จากนั้นก็จะหนีก่อนที่ตัวอันตรายสุด ๆ จะตามมา...”

ณ ใต้ดินของเซ็นทรัล  โฮเอนไฮม์ยืนเผชิญหน้ากับท่านพ่อ  ทั้งสองยืนจ้องหน้ากันอยู่เป็นเวลานาน...ไม่มีคำพูดหลุดออกจากปากทั้งคู่  รอบ ๆ กายทั้งสองมีเพียงเสียงพลังชีวิตไหลเวียนไปมาเท่านั้น

“เราไม่ได้เจอกันนานแล้วแท้ ๆ แต่นายกลับไม่พูดอะไรเลยเนี่ยนะ...”
โฮเอนไฮม์เปิดฉากทำลายความเงียบน่าอึดอัดที่ห้อมล้อมทั้งสองอยู่เป็นเวลานาน

“เดี๋ยวนี้นายกลายเป็นคนน่าเบื่อไปแล้วรู้มั๊ยเพื่อน  เมื่อก่อนนายน่ะเต็มไปด้วยอารมณ์..เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสนุก...ราคะ  ความโลภ  ความเฉื่อยชา  ความตะกละ  ความริษยา  โทสะ  และความหยิ่งทะนง ...ว่ากันว่ามนุษย์มีบาปอยู่เจ็ดประการ...จริงอยู่ที่อะไรที่มันมากเกินไปจะย้อนมาทำลายตัวเอง...แต่อีกด้านหนึ่งอารมณ์เหล่านี้ไม่ใช่หรือที่ทำให้เข้าใจความเป็นมนุษย์...แล้วทำไมนายถึงกำจัดอารมณ์พวกนี้ออกไปซะล่ะ...”


“ฉันไม่ได้ต้องการเป็นมนุษย์...”
ท่านพ่อตอบโฮเอนไฮม์
“...ฉันจะเป็น...สิ่งที่สมบูรณ์แบบ...”

ทันทีที่พูดจบ  ท่านพ่อก็ใช้วิชาแปรธาตุทำให้พื้นบริเวณที่โฮเอนไฮม์ยืนอยู่งอกขึ้นมา  โฮเอนไฮม์ไม่ทันตั้งตัวจึงแทบยืนไม่อยู่  แต่โฮเอนไฮม์เองก็มีพลังของศิลานักปราชญ์เช่นกัน   โฮเอนไฮม์ใช้วิชาแปรธาตุสร้างบันได้ลงมาจากพื้นที่ยกระดับขึ้น

“เฮ้...ทำแบบนี้มันอันตรายนะ...”

ท่านพ่อไม่สนใจคำเตือนของโฮเอนไฮม์  บอสใหญ่ของเหล่าโฮมุนคูลัสใช้วิชาแปรธาตุเปลี่ยนท่อเป็นกำปั้นขนาดยักษ์ทุบบันไดที่โฮเอนไฮม์สร้างขึ้นเป็นเสี่ยง ๆ  แรงจากกำปั้นส่งให้โฮเอนไฮม์ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

“ฟังฉันหน่อยได้มั๊ย...นายล้อเล่นหรือเปล่า...”

ท่านพ่อโจมตีโฮเอนไฮม์อย่างต่อเนื่อง  ขณะที่โฮเอนไฮม์กำลังร่วงลงสู่พื้น  ท่านพ่อก็สร้างฝ่ามือยักษ์ขึ้นสองข้างตบโฮเอนไฮม์อย่างจัง (กรุณาคิดถึงภาพท่านพ่อตบยุงค่ะ  ป๋าโฮเป็นยุงยักษ์ 555)  แต่โฮเอนไฮม์ก็ใช้วิชาแปรธาตุสร้างประตูเปิดออกมาจนได้

“เมื่อกี๊นายบอกว่านายไม่อยากเป็นมนุษย์ใช่ไหม..”
“...งั้นทำไมนายถึงให้พวกโฮมุนคูลัสอยู่ใกล้ชิดแล้วให้พวกนั้นเรียกนายว่า ท่านพ่อ ล่ะ.....ตอนนายยังอยู่ในหลอดแก้วนายเอาแต่ดูถูกสิ่งที่เรียกว่า ครอบครัว มาตลอด....แต่จริง ๆ แล้ว...ลึก ๆ ในใจนาย..นายก็อยากมีครอบครัวของตัวเองเหมือนมนุษย์ธรรมดาใช่มั๊ย ?..”

โฮเอนไฮม์พูดกับท่านพ่อพลางสร้างมังกรหินเพื่อบล็อกมังกรคอนกรีตที่ท่านพ่อสร้างขึ้นเพื่อโจมตีตน...คำพูดของโฮเอนไฮม์แทงใจดำท่านพ่ออย่างจังจนท่านพ่อถึงกับชะงักไป

นายใหญ่ของโฮมุนคูลัสนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนพื้นเป็นของเหลวแล้วจมหายไป  ขณะที่โฮเอนไฮม์กำลังสับสนว่าท่านพ่อตั้งใจจะทำอะไร  ท่านพ่อก็ปรากฎตัวขึ้นทางด้านหลังแล้วใช้มือขวาทะลวงเข้าที่อกด้านซ้ายของโฮเอนไฮม์!!

“ศิลานักปราชญ์ของนาย...เป็นของฉันแล้ว...”

ทว่าแทนที่ท่านพ่อจะได้ศิลานักปราชญ์มาไว้ในมือ  ในอกของโฮเอนไฮม์กลับไม่มีสิ่งที่ท่านพ่อต้องการ  สีหน้าของท่านพ่อแสดงความตกตะลึงสุดขีด  ท่านพ่อชักมือออกจากอกของโฮเอนไฮม์อย่างรวดเร็วราวกับได้สัมผัสสิ่งที่ไม่พึงประสงค์ในบริเวณที่ควรจะเป็น “หัวใจ” ของคนทั่วไป  ที่ที่ควรจะมี “ศิลานักปราชญ์” อยู่สำหรับโฮเอนไฮม์

ท่านพ่อมองมือของตัวเองที่เพิ่งชักออกมาจากร่างโฮเอนไฮม์...ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น  ตาทั้งสองข้างของท่านพ่อเบิกโพลงด้วยความฉงน  มือขวาสั่น..

“สุดท้ายนายก็แสดงอารมณ์ออกมาจนได้นะ...”
“นาย...ทำอะไรลงไป?”
“ก็แค่...บางสิ่งที่นายไม่มีวันทำได้...เพื่อนตัวน้อย ๆ จากหลอดแก้ว  นายน่ะสูญเสียสิ่งสำคัญอย่างยิ่งไปพร้อม ๆ กับอารมณ์ที่ถูกขับออกจากตัวนาย...อย่าประเมินตัวเองสูงนักเลย...สิ่งที่ไร้ซึ่งอารมณ์อย่างนายไม่มีทางเอาชนะมนุษย์อย่างพวกเราได้ง่าย ๆ หรอก!”

เปิดตอนค่ะ  
ถึงถั่วจะไม่มีบทแต่ก็ได้ลงหน้าสีนะเออ ^^

สุดท้ายกับปก GanGan ค่ะ

เดือนนี้คุณวัวเยี่ยมมาก  ใครไม่มีบทจับลงสีหมด (อัลล่ะ??)
ป๋าเด่นเป็นสง่ามาก ๆ เลยค่า XD

จบไปอีกตอนแล้วค่ะ  ตอนนี้คิดว่าโชคดีที่ทีฮากาเร็นให้อัพไม่งั้นคงดองยาว  เห็นต้นไม้คนอื่นดอกบานกันแล้ว  พอกลับมาดูของตัวเองแล้วอนาถพิลึก (แล้วเจ๊จะ add widget ประจานตัวเองเพื่อ??)  อยากขยันบ้างจังแฮะ

เลิกบ่นดีกว่าเนอะ  ยาวเกินไปละ

บายค่า ^^//