Palm Noi @ WELCOME YOU ALL TO MY WORLD

ก่อนอื่นต้องขอโทษด้วยค่ะที่มาลงช้า  พอดีเพิ่งหายป่วย  แถมวันนี้ไม่รู้เป็นอะไรนั่งทำไปได้ครึ่งเดียวเกิดปวดหลังขึ้นมาซะงั้น (นี่เราแก่แล้วเหรอเนี่ย o_O")  เลยต้องพักก่อนค่ะ  เพิ่งจะมาทำต่อเมื่อกี๊นี้เอง ^^'

ตอนนี้เหมือนรียูเนี่ยนเลยค่ะ  ตัวละครเก่า ๆ ออกมาเยอะ  อ่านจบแล้วนับถือในความสามารถในการใช้ตัวละครของคุณวัวเลยค่ะ  ไม่มีการใช้พร่ำเพรื่อเลย  วางบทได้ดีมาก ๆ (ลำเอียงนิด ๆ ในฐานะแฟนการ์ตูน -3-)

ปล. แฟนป๋า แฟนเจ๊โอ แฟนๆ ลูกน้องป๋าเตรียมกรี๊ดได้เลยค่า

ปปล. ใครเข้า exteen ตอนหัวค่ำไม่ได้เหมือนกันบ้างเอ่ย  ตอนแรกกะจะมาอัพแต่เข้าไม่ได้ซะงั้น ^^'

ปปปล. เอนทรี่ที่แล้วมีคนมาถามถึงโอรังค่ะ  เอาเป็นว่าจะรีบทำเลยนะคะ (แต่ขออัพตามอารมณ์อีกสักเอนทรี)  ขอโทษด้วยที่ให้รอนานทั้ง ๆ ที่บอกว่าจะรีบมาสปอยต่อ  m(_  _)m

CHAPTER 89  The Return of The Warriors

ไม่นานหลังการต่อสู้อันดุเดือดกับไพร์ด  พวกมาร์โกก็เดินทางมาถึงสลัมคาร์นามาตามที่นัดหมาย  ร่องรอยจากสงครามย่อม ๆ กลางป่าสร้างความฉงนให้พวกมาร์โกอย่างมาก  โดยเฉพาะโดมหินขนาดยักษ์ที่โฮเอนไฮม์สร้างขึ้นเพื่อขังไพร์ด

เมื่อซัมปาโน่และเกอโซพบกับดาริอุสต่างก็อุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ  เกอโซถามดาริอุสด้วยความระแวงว่าคิมลี่ย์ส่งดาริอุสมากำจัดคนทรยศอย่างตนกับซัมปาโน่หรือเปล่า  ดาริอุสปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมบอกว่าตนเลิกรับใช้คิมลี่ย์มานานแล้ว  

“...นายก็พูดได้สิ  นี่คงคิดจะฉวยโอกาสตอนพวกเราเผลอใช้เลื่อยนั่นฆ่าเราใช่ไหม”  
เกอโซยังคงไม่เชื่อใจอีกฝ่าย  ทำให้คิเมร่าทั้งสามเถียงกันเป็นการใหญ่จนเอ็ดที่กำลังพูดกับมาร์โกตวาดคิเมร่าด้วยความหงุดหงิด  ดาริอุส ซันปาโน่และเกอโซจึงเลิกเถียงกันและหันไปเปิดศึกกับเอ็ดแทน...

เมื่อสงบสติอารมณ์ลงได้  คิเมร่าทั้งสี่จึงเล่าสถานการณ์ให้อีกฝ่ายฟัง  ทั้งหมดรู้สึกโล่งใจที่ได้ปลดแอกจากเจ้านายที่ชั่วร้ายที่พร้อมจะกำจัดพวกตนได้ทุกเมื่อเมื่อหมดประโยชน์เหมือนเบี้ยที่ไร้ค่า...ถึงแม้การหนีออกมาจากกองทัพจะทำให้พวกเขาซึ่งเป็นคิเมร่ารู้สึกแปลกแยกกับคนอื่น ๆ ในสังคมแต่ก็รู้สึกดีกว่าตอนที่ทำงานให้พวกโฮมุนคูลัสและคิมลี่ย์มาก...  “..อย่างน้อยพวกเราก็รู้ว่าพวกนั้นคงไม่กำจัดพวกเรา” เฮนเคลพูดถึงพวกเอ็ดด้วยความเชื่อใจ...


ขณะที่คิเมร่าทั้งสี่กำลังเปิดอกคุยกัน  ฝูก็ลาพวกเอ็ดแล้วออกเดินทางตามลำพัง  ดาริอุสจึงถามเอ็ดด้วยความสงสัยว่าฝูกำลังจะไปไหน  เอ็ดตอบว่าฝูจะเข้าไปสืบข่าวเรื่องความคืบหน้าของการก่อการของพวกรอยในเซ็นทรัล...

“ไปคนเดียวเหรอ...” ดาริอุสถามด้วยความแปลกใจ

“ใช่  เขาบอกว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่ศัตรูยังไม่รู้จักหน้า  เคลื่อนไหวคนเดียวจะสะดวกกว่า... ปู่บอกว่าจะพยายามสืบเรื่องของพวกผู้พันมัสแตงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้...แต่เอาเข้าจริง ๆ ปู่แกคงห่วงเรื่องหลินด้วยล่ะนะ”  เอ็ดพูดถึงฝูด้วยความเข้าใจ


เกอโซถามเอ็ดว่าปรึกษาเรื่องแผนการกับพวกสการ์เรียบร้อยหรือยัง  เอ็ดตอบว่าตอนนี้ได้เตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วพลางแหงนหน้ามองโดมที่จองจำอัลเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง  เกอโซและดาริอุสจึงปลอบเอ็ดว่าอัลเป็นเด็กหนุ่มที่น่าทึ่งมากที่เสียสละตัวเองอาสาที่จะอยู่กับปีศาจอย่างไพร์ดเพียงลำพังในความมืด

“ใช่...อัลทำหน้าที่ของตัวเองเท่าที่ทำได้ในนั้น...ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับพวกเราแล้ว”  
เอ็ดหยิบเสื้อคลุมสีแดงมาสวมพร้อมหันหลังแล้วผละจากโดมที่อัลอยู่เพื่อไปปฏิบัติภารกิจด้วยความมุ่งมั่น...

ขณะเดียวกัน ณ เมืองแห่งหนึ่ง  เด็กชายและเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เดินเข้าไปปลุกพี่ชายที่วัยห่างกันมากที่กำลังหลับสบาย

“พี่..พี่...พี่  พี่แดนนี่”
เมื่อถูกเด็กทั้งสองเรียกอยู่ข้าง ๆ จ่าบรอชก็จำใจตื่นแล้วถามน้อง ๆ ด้วยความงัวเงียว่ามีอะไร

เด็กทั้งสองมาขอยืมกล้องโทรทรรศน์ของบรอชเพื่อเอาไปดูสุริยคราสที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า  บรอชบอกเด็กทั้งสองว่าตนเพิ่งจะได้นอนหลังจากต้องทำงานโต้รุ่งให้หากันเอง  เมื่อน้องชายและน้องสาวบอกว่าจะขอยืมกล้องไปดูสุริยคราสบรอชก็ลุกขึ้นจากที่นอนทันทีพร้อมสอนน้อง ๆ ว่าการดูสุริยุปราคาต้องใช้เลนส์กรองแสง  เพราะหากใช้กล้องโทรทรรศน์ดูโดยตรงจะทำให้ตาบอดได้...

ขณะที่บรอชกำลังสอนวิธีดูสุริยุปราคา  น้องชายก็ใช้กล้องส่องออกไปนอกหน้าต่างตามประสาเด็ก  เด็กชายเห็นทหารกองหนึ่งกำลังลงจากรถของกองทัพจากที่ไกล ๆ จึงเรียกพี่ชายมาดูด้วยความตื่นเต้น  ทันทีที่บรอชเห็นทหารกำลังมุ่งหน้าเข้ามาชายหนุ่มก็ตื่นเต็มตา  เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกระโจนขึ้นจักรยานและขี่ออกจากบ้านอย่างรวดเร็วพร้อมกำชับทุกคนในบ้านว่าห้ามออกจากบ้านเด็ดขาด...

กองทัพในศูนย์บัญชาการเซ็นทรัลกำลังอยู่ในความวุ่นวายเมื่อรอยและพรรคพวกซึ่งจับคุณนายแบรดเล่ย์เป็นตัวประกันกำลังก่อการจนปั่นป่วนไปทั้งเมือง  วิทยุของทหารซึ่งติดตามสถานการณ์อย่างต่อเนื่องรายงานว่าขณะนี้พวกรอยกำลังก่อการอยู่ที่ฝั่งตะวันตกของเซ็นทรัล  วิชาแปรธาตุอัคคีอันร้ายกาจเป็นอุปสรรคสำคัญทำให้ทหารที่ส่งไปจำนวนมากไม่สามารถหยุดยั้งปฏิบัติการอุกอาจของรอยและพรรคพวกได้เลย...


ผู้บัญชาการสั่งให้ทหารกำจัดลูกน้องของรอยทิ้งเสียในฐานะที่ทรยศต่อกองทัพหันไปช่วยเหลือรอยในการต่อกรกับกองทัพ

“พวกนั้นมีกันกี่คน...”
“พันเอกมัสแตง  ร้อยโทฮอว์คอาย  ร้อยตรีเบรด้า  จ่าสิบเอกฟิวรี่...พวกเราโจมตีพวกนั้นไม่ได้เพราะพวกนั้นจับคุณนายแบรดเล่ย์เป็นตัวประกันครับ...”

“ไม่เป็นไร...ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องคุณนายแบรดเล่ย์...สิ่งเดียวที่พวกเราต้องการคือจับเป็นรอย มัสแตง  ส่วนคนอื่น ๆ ฆ่าทิ้งได้เลย...”
ทหารทุกคนถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกตะลึงในความโหดเหี้ยมของผู้บัญชาการที่ไม่แยแสต่อชีวิตของภรรยาผู้นำประเทศและกองทัพอย่างคุณนายแบรดเล่ย์เลยแม้แต่น้อย

เมื่อมีคำสั่งให้กำจัดทุกคนยกเว้นรอย  ทหารก็ถูกส่งไปปฏิบัติการมากขึ้นและรุนแรงขึ้น  ทหารบางคนสงสัยว่าทำไมต้องส่งทหารมากมายไปจัดการคนเพียงห้าคน  พลานุภาพที่รุนแรงจนเกินจะคาดคิดของวิชาแปรธาตุอัคคีทำให้เหล่าทหารไม่รู้จะวางแผนในการโจมตีอย่างไร  นายทหารคนหนึ่งซึ่งมีประสบการณ์ในสงครามอิชวาลเล่าเรื่องอานุภาพของวิชาของรอยให้เพื่อนร่วมงานฟัง

“ตอนแรกพวกนายจะเห็นสะเก็ดไฟเป็นแนวเล็ก ๆ ผู้พันใช้ฝุ่นในอากาศเป็นเชื้อเพลิงแล้วส่งชนวนออกไปในอากาศ....ทันทีที่ชนวน (แนวสะเก็ดไฟ) นั้นถึงที่หมายก็จะเกิดระเบิดขึ้น...”

ทหารคนอื่น ๆ ไม่เข้าใจในสิ่งที่ได้ยินนักจึงพากันหัวเราะแก้เก้อ  ทันใดนั้นเองพวกเขาก็สังเกตเป็นแนวสะเก็ดไฟที่ว่าพุ่งเข้ามายังรถทหารที่พวกตนโดยสารอยู่  ทหารทุกคนวิ่งหนีตายออกมาจากรถเหมือนผึ้งแตกรังจึงรอดจากการระเบิดที่รุนแรงอย่างหวุดหวิด...

พวกรอยที่จับคุณนายแบรดเล่ย์เป็นตัวประกันหนีเข้าไปในตึกที่อยู่ในระหว่างการก่อสร้าง  ทหารที่แบ่งออกเป็นกองย่อย ๆ รุกเข้าหาเป้าหมายจากทุกทางหมายจะปิดล้อมพวกรอยเอาไว้  ในที่สุดรอยและพรรคพวกก็ถูกต้อนจนจนมุม  ริซ่าจี้ปืนไปยังภรรยาผบ.สูงสุดเป็นเชิงข่มขู่  ส่วนรอยยกมือขึ้นทั้งสองข้างในท่ายอมจำนนเพื่อไม่ไห้ทหารที่ปิดล้อมพวกตนเอาไว้จูโจมใส่ตนและพรรคพวก...

“เขาใช้วิชาแปรธาตุอัคคีในห้องเล็ก ๆ อย่างนี้ไม่ได้หรอก”
หัวหน้ากองพูดพร้อมปลดสลักปืนพกแล้วยกขึ้นมาเตรียมยิง  รอยจึงถามด้วยสีหน้าจริงจังว่าจะยิงพวกตนหรือขณะที่คุณนายแบรดเล่ย์ตัวสั่นและหน้าซีดด้วยความตระหนก

“ห้ามยิงรอย มัสแตง  ส่วนคนอื่น ๆ ฆ่าให้หมด”

สิ้นเสียงของหัวหน้ากอง  เสียงปืนห่าใหญ่ก็ดังขึ้น  ทว่าเหยื่อของกระสุนปืนไม่ใช่พวกรอยหากแต่เป็นหน่วยทหารนั่นเอง... กำลังเสริมของรอยที่ซุ่มอยู่บนขื่อเพดานชิงลงมือกับทหารก่อนที่พวกริซ่าจะได้รับอันตราย  ทันใดนั้นเองก็มีปากกระบอกปืนจี้ที่ขมับของหัวหน้ากองที่กำลังหน้าซีดด้วยความตกใจที่ตนพาลูกน้องเข้ามาติดกับรอยโดยไม่รู้ตัว

“นายสั่งให้ยิงทุกคนยกเว้นมัสแตง  หมายความว่าให้ยิงคุณนายแบรดเล่ย์ด้วยงั้นสิ?”
ชาร์ลี (ลูกน้องของรอยตั้งแต่สมัยสงครามอิชวาล) ถามหัวหน้ากองที่ตนควบคุมตัวอยู่  อีกฝ่ายถึงกับอ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดความจริงต่อหน้าภรรยาของผบ.สูงสุดอย่างไร

“พวกเราอยากรู้ว่านายจะกล้ายิงคุณนายแบรดเล่ย์หรือเปล่า...แต่ก่อนหน้านี้ฉันก็หวังนะว่าจะไม่ได้ยินคำสั่งยิงจากปากของนาย”  
รอยพูดกับหัวหน้ากองด้วยความผิดหวัง  ลูกน้องของรอยก็แทบไม่อยากจะเชื่อว่ากองทัพเซ็นทรัลจะโหดเหี้ยมขนาดสั่งฆ่าภรรยาของผู้นำประเทศได้หน้าตาเฉย

“...ตัวฉัน...หรือสามีของฉัน  ถูกประเทศนี้เขี่ยทิ้งเสียแล้วหรือ...หรือเป็นสามีฉันเองที่ละทิ้งฉัน?”  คุณนายแบรดเล่ย์รำพึงออกมาด้วยความเศร้าใจ  ร่างกายยังสั่น  ใบหน้าซีดด้วยความตกใจและผิดหวังกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

รอยมองหญิงวัยกลางคนเบื้องหน้าอย่างเห็นใจ  ผู้พันหนุ่มทรุดตัวลงนั่งแล้วบอกกับคุณนายแบรดเล่ย์อย่างอ่อนโยนว่า  ตนไม่สามารถตอบคำถามเมื่อครู่ได้  แต่เขาและพรรคพวกจะปกป้องชีวิตของเธอเอง
“เมื่อทุกอย่างจบสิ้น...เราต้องพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าสิ่งที่เราทำนั้นไม่ผิด...”

ลูกน้องของรอยที่สังเกตการณ์อยู่ริมหน้าต่างบอกให้พวกรอยรีบหนีเพราะทหารกองใหม่กำลังมา  ชาร์ลีบอกกับหัวหน้ากองให้พยายามเอาตัวรอดเองพร้อมเสริมว่าหากพวกตนเป็นทหารของบริกส์ที่มีความเด็ดขาดกว่า  ทหารกองนี้คงถูกฆ่าอย่างแน่นอน   ทันทีที่พูดจบชาร์ลีและพรรคพวกก็ยิงคนที่ตนควบคุมตัวไว้  กระสุนที่ยิงออกไปล้วนไม่ถูกจุดตายเนื่องจากพวกเขาเพียงต้องการหยุดการเคลื่อนไหวของทหารเท่านั้น...


ขณะที่กำลังหนี  ชาร์ลีก็ถามรอยด้วยความแปลกใจว่ารอยยังไม่บอกคุณนายแบรดเล่ย์เรื่องการหายตัวไปของผบ.สูงสุดอีกหรือ  รอยตอบว่าหากคุณนายแบรดเล่ย์รู้เรื่องนี้คงช๊อกจนหมดสติซึ่งทำให้พวกตนเคลื่อนไหวได้ยากขึ้น  หน่วยสังเกตการณ์ของรอยรายงานว่าทางการได้ส่งทหารจำนวนมากมาสมทบเพื่อจะจับรอยให้ได้...

“ล่อพวกนั้นเข้ามาให้ใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้  ตอนนี้คงได้เวลาที่ “พวกนั้น”  จะเคลื่อนไหวแล้ว...”  รอยออกคำสั่งกับผู้ใต้บังคับบัญชา

เมื่อทหารถูกล่อเข้ามาติดกับรอยก็ใช้วิชาแปรธาตุอัคคีส่งชนวนไปตามท่อทำให้เกิดระเบิดขึ้น  เหล่าทหารแม้จะไม่มีผู้เสียชีวิตแต่ก็ส่งผลให้ไม่สามารถไล่ล่ารอยและพรรคพวกได้สำเร็จ

“ยังจับพวกนั้นไม่ได้อีกหรือ..มัวทำอะไรอยู่  พวกมันมีกันแค่ห้าคนเองนะ”

เมื่อหน่วยข่าวรายงานว่าตอนนี้มีทหารอย่างน้อยหนึ่งกองมาสมทบกับรอยความโกรธแค้นของนายพลผู้บังคับบัญชาทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น  เพราะคาดไม่ถึงว่ารอยซึ่งถูกกองทัพจับตามองอย่างใกล้ชิดตลอดเวลาจะแอบรวมรวมกองกำลังส่วนตัวเอาไว้มากมายขนาดนี้  การต่อสู้ดำเนินไปเรื่อย ๆ แม้จะไม่มีผู้เสียชีวิตแต่ก็มีทหารได้รับบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก...

เหล่าทหารต่างก็แปลกใจที่ไม่มีใครเสียชีวิตในการประจัญบานที่ดุเดือดครั้งนี้เลย  ระเบิดที่เกิดจากวิชาแปรธาตุอัคคีไม่ได้เกิดขึ้นในที่ที่มีทหารอยู่  เหมือนกับว่านักเล่นแร่แปรธาตุอัคคีใช้วิชาของตนเพื่อป้องกันตัวเท่านั้น  จนกองทัพเซ็นทรัลพากันคิดว่าพลังแปรธาตุของวีรบุรุษจากสงครามอิชวาลเสื่อมถอยลงเสียแล้ว...

“จำนวนผู้เสียชีวิตศูนย์นาย”  
“นับว่าพวกเราโชคดีนะที่ยังไม่มีใครตายเลย”
“นั่นสิ  ฉันคิดว่าจะต้องตายเสียแล้ว...”
“พวกนั้นมีทั้งวีรบุรุษแห่งอิชวาลแล้วยัง “ตาเหยี่ยว” คนนั้นอีก...แปลกจริง ๆ ที่ยังไม่มีคนตายเลย  หรือว่าพวกนั้นจะจงใจไม่ตอบโต้พวกเราอย่างรุนแรง...”

เมื่อผู้บังคับบัญชาที่ฐานทัพได้รับรายงานว่าไม่มีผู้เสียชีวิต  แต่มีผู้บาดเจ็บไม่รุนแรงจำนวนมาก  นอกจากนี้ทหารบางนายได้รับบาดเจ็บจากการซุ่มยิง (ของริซ่า)  แต่ก็ไม่ถูกจุดตายเลย  นายพลรู้ทันทีว่ารอยออมมือให้จึงสั่งให้ทหารไปสมทบอีกสองกองพร้อมกำชับให้ฆ่าคนของรอยให้หมดแล้วจับรอยกลับมาให้ได้...นายพลเกรี้ยยวกราดขึ้นทุกทีเมื่อคิดว่าตนถูกคนหนุ่มอย่างรอยหยามอย่างรุนแรงด้วยการจงใจออมมือให้ในการต่อสู้...

“อย่าปล่อยให้พวกมันมาขัดขวางท่านผู้นั้น (ท่านพ่อ) เด็ดขาด!!!”

คอมเมนท์ยกไปคราวหน้านะคะ

บายจ้า