Palm Noi @ WELCOME YOU ALL TO MY WORLD

ช่วงนี้ขี้เกียจอย่างเทพ  ปล่อยให้บลอคร้างซะงั้นเลย  จะพยายามขยัน ๆ ขึ้นไวไวน่อ หุหุ

นั่งเขียนสปอยยังไม่ทันเสร็จ  พี่ที่คณะก็โทรมาบอกว่าคะแนนสอบออกตัวนึง  ตัวนี้เข้าสอบสานยี่สิบนาทีด้วยเลยทำข้อสอบไม่เสร็จ  (ขาดอีกข้อนึง  ถ้าเข้าสอบทันคงเสร็จไปแล้ว  เซ็งเรย) ก็เลยกังวลอยู่  คิดว่าถ้าสอบตกคงจิตตกหมดอารมณ์เขียนสปอยไปเลยวันนี้ โชคดีที่ผ่าน (แถมเกือบได้ distinction ด้วย  เสียดายอะถ้าเข้าสอบทันคงได้ไปแล้ว >w<)  เลยมาสปอยต่อด้วยอารมณ์ดี อิอิ



เข้าเรื่องกันเลยดีกว่าน่อ  ตอนนี้ตัวละครแข่งกันออกโรงใหญ่เลย  แต่ก็ยังขาดป๋ารอยเหมือนเดิม  ที่สำคัญภาพเปิดตอนเอ็ดโฮกมากมาย  (แถมยังแอบเซอร์วิสฉากวินรี่อาบน้ำอีก ^^') ตอนนี้ได้ลงปก + หน้าสีจ้า


ปก

เปิดตอน

ชอบคำโปรยอะ

His right arm holds in it a lesson to others...and hope for all...

CHAPTER 81 :: Fired up!!!

เมื่อได้พบหน้ากันอย่างไม่คาดฝัน  โฮเอนไฮม์ อัล และวินรี่ ต่างก็อุทานออกมาดัง ๆ อัลกับวินรี่จำได้ว่าชายที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือพ่อที่หายสาบสูญไปนับสิบปีของพี่น้องเอลริค  ส่วนโฮเอนไฮม์เมื่อเห็นอัลก็รู้ทันทีว่านี่เป็นลูกชายคนเล็กของตน  แต่ก็ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้...
“...ชุดเกราะในห้องเก็บของที่บ้านนี่...!!!”  

โฮเอนไฮม์ชี้ไปที่อัล  อัลโกรธและโวยวาย (เหมือนเอ็ดเลยแฮะ ^^’) เพราะคิดว่าพ่อจำตนไม่ได้ โฮเอนไฮม์จึงขอโทษลูกชายแล้วทั้งสองก็จ้องหน้ากันอย่างขัดเขิน  เพราะนี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่จำความได้ที่อัลได้พบหน้าพ่อ  ส่วนโฮเอนไฮม์รู้สึกผิดที่ตนละทิ้งลูกชายไปตั้งแต่แบเบาะ  โฮเอนไฮม์บอกอัลว่าพีนาโกะเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเอ็ดและอัลให้ตนฟังแล้ว  


ด้วยความรู้สึกผิดต่อลูกชาย  โฮเอนไฮม์รู้สึกลำบากใจจึงไปช่วยชาวบ้านทำงาน อัลตามไปช่วยพ่อทำงานด้วย  ซันปาโน่และเกียโซเห็นสองพ่อลูกช่วยชาวบ้านอย่างขะมักเขม้นก็ลากโยกิไปสมทบด้วย.....

ก่อนจะไปทำงานอัลบอกให้วินรี่ไปหาที่ซ่อนตัวเสีย  โรเซ่จึงพาวินรี่ไปยังที่ซ่อนแล้วเตรียมน้ำให้อาบ  หลังจากนั้นสองสาวก็คุยกันอย่างถูกคอ

โรเซ่บอกว่าตนรู้สึกทึ่งที่วินรี่สามารถทำงานร้านออโต้เมลได้ทั้ง ๆ ที่อายุยังน้อย  
“เธอเป็นคนสร้างแขนขาให้เอ็ดด้วยใช่ไหม...”

แล้วทั้งสองก็คุยกันเรื่องเอ็ด  วินรี่เชื่อว่าตอนนี้เอ็ดคงเอาตัวรอดและปลอดภัยอยู่ที่ไหนสักแห่ง  ส่วนโรเซ่ก็รู้สึกของคุณพี่น้องเอลริคที่ช่วยเตือนสติชาวเมืองรวมทั้งตัวเธอด้วยให้เลิกเชื่อในปาฏิหาริย์จอมปลอมของโคเนโร่และก้าวไปข้างหน้าด้วยขาของตัวเอง...

“ถ้าเอ็ดกับอัลไม่เปิดโปงโคเนโร่  ป่านนี้พวกเราคงยังหลงงมงายและอาจกลายเป็นส่วนหนึ่งของ “กองทัพที่ไม่กลัวความตาย”  นั่นแล้วก็ได้...”

กองทัพที่ไม่กลัวความตายที่โรเซ่พูดถึงกำลังประกฎอยู่ตรงหน้าโอลิเวียร์  แม้โอลิเวียร์จะตะลึงตัวแข็งกับกองทัพตุ๊กตาไร้วิญญาณนับไม่ถ้วนที่แขวนอยู่ตรงหน้า  แต่นายพลสาวก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็วแล้วถามคนที่พามาอย่างสงบว่าหุ่นเหล่านี้ไม่ใช่มนุษย์หากแต่เป็นเพียงตุ๊กตาใช่ไหม  นายทหารตอบว่าใช่  

“พวกเราจะใส่วิญญาณลงไปใน “ภาชนะร่างมนุษย์”  เหล่านี้แล้วสร้างกองทัพขึ้น....ทหารเหล่านี้ไม่กลัวความตาย  แม้แขนจะขาด  หรือหัวถูกทำลายป่นปี้ก็ยังสามารถต่อสู้ได้....”

โอลิเวียร์จึงถามด้วยความสงสัยว่าจะเอาวิญญาณเหล่านั้นมาจากไหน  นายทหารตอบว่าจากเมืองที่อเมสทริสยึดมาได้จากสงคราม  และเมืองที่ทางกองทัพกำลังจะไปโจมตี  

โฮลิเวียร์จ้องคู่สนทนาของตนด้วยสีหน้าชิงชังหากแต่สงบเพื่อไม่ให้ศัตรูรู้สึกเคลือบแคลงใจ....

ขณะเดียวกันทางกองทัพกำลังวุ่นวายกับการตามหาอิสึมิซึ่ง (ตามที่เมสันบอกตอนทหารไปหิสึมิที่ร้านขายเนื้อ) กำลังออกเดินทางท่องเที่ยวกับสามี  บิโด้..คิเมร่ากิ้งก่าที่จงรักภักดีต่อกรีด...ที่เกาะใต้ท้องรถของทหารเหล่านี้มาจากร้านของอิสึมิที่ดาบลิช (หลายตอนมาก ๆ แล้วอะ  หวังว่าคงจำกันได้ หุหุ) หลงเข้าไปในอุโมงค์ใต้ดินของกองทัพในเซ็นทรัล...


บิโด้มองไปรอบ ๆ อย่างพรั่นพรึงกับอุโมงค์ที่ดูเหมือนจะยาวไม่มีที่สิ้นสุดและเต็มไปด้วยบรรยากาศชวนขนหัวลุก  ทันใดนั้นเองคิเมร่าดุร้ายมากมายก็พุ่งเข้าหาบิโด้หวังจะกำจัดผู้บุกรุกที่อยู่ตรงหน้า  บิโด้วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตจนไปเจอกองทัพ humanoids ไร้วิญญาณที่แขวนกลับหัวอยู่ในห้องใต้ดิน  บรรยากาศเหล่านี้ทำให้คิเมร่ากิ้งก่าหวนนึกถึงห้องทดลองที่เปลี่ยนให้ตนกลายเป็นคิเมร่า  ขณะที่บิโด้กำลังเดินหลงอยู่ในอุโมงค์ท่ามกลางกองทัพไร้วิญญาณก็ได้พบกับกรีด (หลิน)

กรีดปรากฏตัวขึ้นในเงามืดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่บิโด้คุ้นเคย

ไกลออกไปยังเมืองแห่งหนึ่งในภาคเหนือ  คิเมร่าสิงโต (ในร่างมนุษย์) ถอนเงินค่าวิจัยของเอ็ดจากธนาคาร  ทันทีที่คิเมร่าก้าวเท้าออกจากธนาคาร  พนักงานที่เคาท์เตอร์ถอนเงินก็โทรไปแจ้งทางกองทัพทันที...

คิเมร่านำเงินไปจ่ายค่ารักษาบวก “ค่าปิดปาก” ที่คลินิกเล็ก ๆ แห่งหนึ่งพร้อมย้ำกับหมอและภรรยาให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับและอย่าถามอะไรซอกแซกเกินความจำเป็น  แต่ทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว...กองทัพตามรอยคิเมร่าจนพบจากข้องมูลที่ได้จากธนาคาร


ทหารกองทัพพบคิเมร่าสิงโตซ่อนตัวอยู่ในห้องคนป่วยในคลินิกจึงถามว่า “นายเป็นคนถอนเงินในนามของนักเล่นแร่แปรธาตุเหล็กไหลจากธนาคารใช่ไหม....”  ทหารหันปลายกระบอกปืนไปยังคิเมร่าสิงโตพร้อมบอกให้ยกมือขึ้นยอมจำนน.... คิเมร่าอีกตนที่ยังไม่ถูกจับชักปืนออกมาจากที่ซ่อนเตรียมที่จะช่วยเพื่อนจากการถูกจับกุม....


ขณะที่ในคลินิกกำลังวุ่นวาย  เด็กหนุ่มผมยาวคนหนึ่งก็กลับมาจากตลาดจึงพบกับพวกทหารพอดี  เด็กหนุ่มถามทหารว่ามาทำอะไรที่นี่  ทหารตอบว่ากำลังหาตัวคนกลุ่มหนึ่งอยู่  “..ช่วงนี้คุณเห็นผู้ต้องสงสัยเข้า ๆ ออกๆ ที่นี่บ้างหรือเปล่า”

“ผู้ต้องสงสัยเหรอ....รูปร่างหน้าตาเป็นไงล่ะ....” เด็กหนุ่มถามนายทหาร

“....อืม....สวมเสื้อโค้ทสีแดง...ผมบลอนด์....ผูกเปีย.... “เตี้ย”....”

ทันทีที่ได้ยินคำว่า “เตี้ย” เด็กหนุ่มก็ฉุนขาดและจัดการนายทหารผู้เคราะห์ร้ายทันที  ทหารที่อยู่ในคลินิคได้ยินเสียงผิดปกติก็เริ่มไหวตัวแต่ก็สายไปเสียแล้ว  ทหารทั้งหมดที่บุกเข้ามาในคลินิกถูกเด็กหนุ่มตัวเล็ก ๆ คนเดียวจัดการจนอ่วมไปตาม ๆ กัน...

“...เฮ้..นี่นายจัดการพวกนี้คนเดียวเลยเหรอ...ใจเย็น ๆ หน่อยสิ  นายเพิ่งจะหายยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่เลยนะ”  คิเมร่าเตือนเด็กหนุ่ม

“...อย่าทำเหมือนกับฉันยังนอนป่วยอยู่ได้ไหม  ตอนนี้ฉันเครื่องร้อนเต็มที่และพร้อมจะลุยแล้ว...”

เอ็ดเวิร์ด  เอลริค ประกาศกร้าวด้วยสีหน้ามุ่งมั่นเต็มเปี่ยม

...นักเล่นแร่แปรธาตุเหล็กไหลกลับมาแล้ว!!!....

แถมงับ  ปกเล่ม 19  

สวยแฮะ  ชอบมากมาย ^^b

จบไปอีกตอน  ตอนนี้ไม่มีอะไรซีเรียสเนอะ  แต่ฉากเปิดตอน + เปิดตัวเอ็ดนี่อย่างเท่ห์อะ  ทำเอาแม่ยกสครีม อิอิ

แล้วพบกันใหม่เอนทรี่หน้า

บายจ้า