Palm Noi @ WELCOME YOU ALL TO MY WORLD

ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนว่า  กลับมาเมืองไทยแล้ว (ดีใจสุดริด กี๊ซซซ)  แต่ก็กลับแค่สิบกว่าวันเองง่ะ  เดี๋ยวก็ต้องกลับไปผจญความหนาว + จน + ลำบาก + ห้องรูหนู อีก T____T

ดองบลอคซะนานเลย  สปอยนานะก็ไม่ได้เอามาลง  ไม่ได้เป็นเพราะเราขี้เกียจนะ  แต่ช่วงก่อนกลับบ้านไม่ว่างเลยจริง ๆ เพราะใกล้ส่งรายงาน  แถมกลับมาก็ยุ่ง  เพราะเอารายงานชิ้นนั้นกลับมาทำต่อ...งานกลุ่มหกคนแท้ ๆ แต่ให้ตรูเขียนคนเดียวซะงั้น  คิดแล้วหงุดหงิดหัวใจจริง ๆ แง่งงงงงง

ตอนนี้ลัดคิวมาลง FMA ก่อน  ตอนนี้เหมือนตอนเลี้ยงรุ่นเลยแฮะ  ให้อารมณ์แบบ reunion ตัวละครเก่า ๆ โผล่มาเพียบ (แม้แต่เจ๊โรเซ่ก็มากับเค้าด้วย  แอบสวยขึ้นมากมาย หุหุ)  คนที่เด่นสุดคงยกให้ป๋าโฮ  ฉากต่อสู้นี่มันส์จริง ๆ แถมยังใส่เสื้อหนาวด้วย  วิ่งทีนี่พริ้วเชียว ^^

ปล. จะทยอยเอาสปอยที่ดอง ๆ ไว้มาลงน่อ ^^'

EPISODE 78  The Seven Deadly Sins

เริ่มจากปก GanGan

เปิดตอน

สิบวันผ่านไปหลังจากเอ็ดได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับคิมลี่ย์  พวกไมล์สพยายามตามหาตัวเอ็ด  คิมลี่ย์และผู้ติดตาม  แต่ก็ไม่พบร่องรอย  ไม่เจอแม้กระทั่งศพ  ไมล์สบอกเรื่องนี้กับบัคคาเนียร์เมื่อบัคคาเนียร์ถามถึงเหตุการณ์เหมืองระเบิดด้วยความกังวลใจ...


ทางฝั่งลูกน้องของรอยก็มีการติดต่อกันตลอด  ฟาลแมนที่อยู่ทางเหนือ (บริกส์) กำลังปรึกษาเรื่องนี้ทางโทรศัพท์กับเบรด้าที่ประจำอยู่ภาคตะวันตก  เบรด้าบอกว่าสถานการณ์ทางฝั่งตะวันตกไม่ค่อยดี  การต่อสู้ที่ชายแดนทำให้คนตายมากมาย.....ดูเหมือนจะเป็นอย่างที่ฟาลแมนเคยว่าไว้ว่าทางกองทัพพยายามทำให้เกิดการนองเลือดขึ้นเพื่อสร้างวงแหวนเวทย์ขนาดยักษ์ลงบนประเทศอเมสทริส

ฟาลแมนถามถึงฟิวรี่ที่ประจำอยู่ทางใต้  เบรด้าตอบว่าได้คุยกับฟิวรี่ทางโทรศัพท์....ตอนนี้ฟิวรี่กำลังอยู่ในสงครามเพื่อปกป้องชายแดนจากการรุกรานของอารูโก้ และ ดอลบาลชิ...

“....เพราะพวกเราเป็นพวกเลี้ยงไม่เชื่องอดีตทีมของมัสแตง  พวกนั้นเลยสั่งให้เราทำงานที่ไม่ถนัด...”

ฟาลแมนรู้สึกเป็นห่วงฟิวรี่อดีตเพื่อนร่วมกองขึ้นมาจับใจ  เพราะฟิวรี่สันทัดด้านการติดต่อสื่อสาร  คุ้นเคยกับงานกองหลังมากกว่า  ไม่เหมาะกับการออกรบ...

...ที่ชายแดนภาคใต้  ฟิวรี่ดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อเอาชีวิตรอดจากสนามรบอันแสนโหดร้าย....

เบรด้าถามฟาลแมนว่าได้ติดต่อกับรอยบ้างหรือเปล่า  ฟาลแมนตอบว่ารอยได้รับข้อมูลสำคัญจากผู้ส่งสาส์นของตระกูลอาร์มสตรอง (คนขายดอกไม้)  แล้วเบรด้าก็บอกฟาลแมนว่าตนรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องทางภาคเหนือ  ฟาลแมนเห็นด้วยพร้อมบอกว่าตนก็กังวลเช่นกัน

“....ถ้าเราหยุดพวกโฮมุนคูลัสที่กำลังขุดอุโมงค์ใต้ดินไม่ได้  ทุกอย่างก็จะสายเกินไป....”

...ขณะที่ฟาลแมนกำลังปรึกษากับเบรด้า  สโลธก็ขุดอุโมงค์สำเร็จพอดี....สีหน้าโฮมุนคูลัสเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น...

“...เสร็จจนได้....ตอนนี้ฉันพักได้หรือยัง....ไพรด์...”

ไกลออกไปทางฝั่งตะวันออก....เมืองริออร์ที่เกิดการจลาจลจากเหตุการณ์โคเนโรกำลังอยู่ในช่วงตกต่ำ  ชาวบ้านจึงพยายามอย่างหนักเพื่อฟื้นฟูเมืองขึ้นมาใหม่  โรเซ่ทำงานเป็นอาสาสมัครทำอาหารแจกคนงาน  เด็ก ๆ และคนแก่ในเมือง...  

อยู่ ๆ โฮเอนไฮม์ก็ปรากฏตัวขึ้นที่เมืองริออร์ โดยมาขออาหารจากโรเซ่  โฮเอนไฮม์บอกว่าตนเป็นพวกเร่ร่อนเดินทางไปทั่ว  พวกโรเซ่จึงสงสัยว่าโฮเอนไฮม์จะมาที่ริออร์ทำไม  เนื่องจากหลังจากเหตุการณ์จลาจลเมืองริออร์ก็ถูกตัดขาด  ไม่มีแม้แต่ถนนสักเส้นที่นำทางมายังเมืองที่เคยรุ่งเรืองแห่งนี้...

“....แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเมืองนี้จะหมดสิ้นทุกอย่างหรอกนะครับ....อย่างน้อยก็ยังมีอาหารจากความเอื้ออาทรชามนี้อยู่...”  โฮเอนไฮม์พูดกับพวกโรเซ่ด้วยความอ่อนโยน

ก่อนจากกันโฮเอนไฮม์ก็ถามพวกโรเซ่ถึงโบสถ์ของลัทธิเลโต  พวกโรเซ่จังนำทางเข้าไปยังสิ่งก่อสร้างรกร้างที่อดีตเคยเป็นอารามโอ่โถงสวยงาม...  โรเซ่นำทางโฮเอนไฮม์ไปยังทางเดินใต้ดินตามคำขอของชายหนุ่ม...

ทางเดินแห่งนั้นมาสิ้นสุดที่บ่อพิษ  โรเซ่บอกว่าสาเหตุที่ไม่มีใครกล้าเข้ามาในนี้ก็เพราะหนองน้ำใหญ่ที่เต็มไปด้วยพิษแห่งนี้  โฮเอนไฮม์รู้ทันทีว่าบ่อแห่งนี้สร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันไม่ให้ “คนธรรมดา” รุกล้ำไปยังเขตหวงห้ามเบื้องหน้า    โฮเอนไฮม์จึงก้าวขาออกไปเหนือบ่อพิษ  โดยไม่สนใจพวกโรเซ่ที่พยายามห้าม  แต่ก่อนที่เท้าโฮเอนไฮม์สัมผัสผิวของเหลว  โฮเอนไฮม์ก็ใช้วิชาแปรธาตุสร้างทางเดินขึ้นใต้เท้าของตัวเองทำให้สามารถข้ามบ่อพิษไปได้

โฮเอนไฮม์ขอให้พวกโรเซ่รอตนอยู่ที่เดิม  พร้อมทั้งห้ามไม่ให้พวกโรเซ่ตามมาเด็ดขาด  ก่อนที่โฮเอนไฮม์จะหายลับไปกับความมืดเบื้องหน้า

โฮเอนไฮม์ใช้วิชาแปรธาตุสร้างอุโมงค์ขึ้นเพื่อสำรวจทางใต้ดินภายในโบสถ์

“...อุโมงค์นี่ใหญ่จังแฮะ  แถมยังสร้างขึ้นมาอย่างดีเสียด้วย...”

ขณะที่โฮเอนไฮม์กำลังสำรวจอุโมงค์  เงารูปตาและปากที่ขนาดมหึมาคุ้นเคยก็พุ่งเข้ามาหาชายหนุ่มอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน  ราวกับสัตว์ร้ายที่จ้องจะตะครุบเหยื่อที่ล่วงล้ำเข้ามายังเขตหวงห้ามของตัวเอง ....โฮเอนไฮม์พยายามใช้วิชาแปรธาตุสร้างเกราะหินขึ้นมาป้องกันตัวแต่ก็ไม่สามารถหยุดเงาไว้ได้  ชายหนุ่มวิงหนีไปเรื่อยๆ พลางคิดหาวิธีป้องกันตัว  แต่ก็ไม่ได้ผลแม้แต่น้อย....

“ดูท่าคงจะเสร็จแน่ ๆ งานนี้...” โฮเอนไฮม์พูดเมื่อถูกต้อนจนจนมุม  ชายหนุ่มเดินถอยหลังจนไปสะดุดเข้ากับทางต่างระดับและล้มหงายหลังลงไปยังอุโมงค์เล็ก ๆ อีกแห่งหนึ่ง....

เมื่อเงาเห็นว่าเหยื่อพลาดท่าล้มลงก็พุ่งเข้าโจมตีหมายเอาชีวิตทันที  แต่ผิดคาดที่เงาที่สามารถทะลุทะลวงกำแพงหินได้กลับไม่สามารถผ่านเข้าไปยังอุโมงค์นี้ได้  เหมือนรอบ ๆ อุโมงค์เล็ก ๆ แห่งนี้มีปราการที่แข็งแกร่งที่สุดคอยคุ้มครองอยู่  เมื่อโฮเอนไฮม์ตั้งสติได้ก็เข้าใจขึ้นมาทันที....

“...เป็นอะไรไป  ไม่เข้ามาแล้วเหรอ...หือ..”

เงาจำร่างที่อยู่เบื้องหน้าได้ทันที  “....ร่างนั่น....แวน  โฮเอนไฮม์....?...”

“....ดูเหมือนว่านายจะมาได้แค่นี้นะ  นายคงจะตายล่ะสิถ้าข้าม “เขตแดน” นี้มา.....เหมือนกับตอนนั้นที่นายยังอยู่ในหลอดทดลอง (ถ้าออกจากหลอดแล้วจะตาย)...”

“นายไม่สามารถเคลื่อนไหวได้นอกจากในอุโมงค์และใจกลางเมืองเซ็นทรัล....ฉันเดาได้ใกล้เคียงหรือเปล่า....”

เมื่อเห็นว่าเงาไม่ยอมตอบคำถามโฮเอนไฮม์ก็รู้ทันทีว่าตนมาถูกทางแล้ว  ชายหนุ่มถามเงาว่าโกรธอยู่ใช่หรือเปล่า  เงาตอบว่า...

“....ไม่มีความโกรธในตัวฉัน....ไม่ใช่แค่ความโกรธ....ทั้งราคะ...ความเฉื่อยชา...ความละโมบ....ความกระหาย...ความริษยา....ความรู้สึกเหล่านั้นต่างถูกแบ่งแยกออกจากท่านพ่อ....ชื่อของฉันคือ...ไพรด์ (ความหยิ่งทะนง)...”


“เข้าใจแล้ว...ไพรด์สินะ...คนเรามีบาปอยู่เจ็ดประการ...ราคะ...ความเฉื่อยชา...ความละโมบ....ความกระหาย...ความริษยา....ความโกรธ...และสุดท้าย..ความหยิ่งทะนง....นายเป็นบาปประการแรกที่เจ้านั่นกำจัดออกมา  แล้วเรียกนายว่า ไพรด์.....ท่านพ่อของนายสร้างนายขึ้นมามีรูปร่างเหมือนตอนที่ตัวเองอยู่ในหลอดทดลอง....บอกได้เลยว่าชื่อที่หมอนั่นตั้งให้นายสื่อถึงรูปร่างของนายได้เหมาะเจาะพอดี....ตอนที่ยังอยู่ในร่างเดิม...ในหลอดทดลอง...หมดนั่นเต็มไปด้วยความหยิ่งยะโส...”

แล้วโฮเอนไฮม์ก็ฝากให้ไพรด์บอกท่านพ่อว่า  “ทาสหมายเลข 23” จะไปหา  ให้ท่านพ่อเตรียมตัวไว้ให้ดี...

ไพรด์นำข้อความไปบอกท่านพ่อตามที่โฮเอนไฮม์ท้าเอาไว้  ท่านพ่อรับคำท้าพร้อมยิ้มอย่างท้าทาย...

“...ได้เลย...แล้วฉันจะรอ...แวน  โฮเอนไฮม์...”

เมื่อโฮเอนไฮม์กลับไปพบพวกโรเซ่  ชายหนุ่มก็บอกให้พวกโรเซ่เตือนทุกคนถึงอันตรายของบ่อพิษแห่งนี้  โรเซ่ถามถึงเหตุผลที่โฮเอนไฮม์รุกล้ำเข้าไปยังเขตหวงห้าม  โฮเอนไฮม์ยิ้มอย่างมั่นใจพร้อมตอบว่า  “...ผมตั้งใจ..ไปประกาศสงคราม...”

ที่ทางเหนือ  ป้อมปราการบริกส์  ทหารสังเกตการณ์รายงานว่ากองทับดราชม่าประกาศสงครามกับบริกส์แล้ว  บัคคาเนียร์สงสัยว่าดราชม่าประกาศสงครามทั้ง ๆ ที่รู้ถึงความแข็งแกร่งของป้อมปราการแห่งบริกส์ (โอลิเวียร์) ได้อย่างไร...

คนที่นำข่าวสำคัญที่ว่า...ตอนนี้กองทัพบริกส์ขาดผู้นำที่เข้มแข็งอย่างโอลิเวียร์...ไปบอกกับกองทัพดราชม่า คือ คิมลี่ย์ ที่หายสาบสูญไปหลายวันนั่นเอง

คิมลี่ย์เข้าร่วมกับพวกดราชม่าประกาศสงครามกับบริกส์ในขณะที่ตอนนี้ทางอเมสทริสกำลังระส่ำระส่ายเพราะต้องรับศึกทั้งทางภาคใต้และภาคตะวันตก...ส่วนกองทัพทางเหนือก็อ่อนแอลงเมื่อขาดผู้นำ....ทั้งหมดก็เพื่อให้บรรลุแผนการ “สลักรอยเลือดไว้บนเทือกเขาบริกส์” ของพวกโฮมุนคูลัส....

พวกอัลได้ไปหลบภายยังแคมป์ของพวกอิชวาล  ระหว่างนั้นอัลพยายามเรียนวิชาเหลียนตันจากเหม่ย (แต่ท่าทางไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ ^^’)  มาร์โกช่วยตรวจและรักษาชาวอิชวาลในแคมป์  โยกิเล่นกับเด็ก ๆ  คิเมร่าตนหนึ่งกำลังผ่าฟืน  ส่วนซันปาโน (คิเมร่าอีกตน)  แอบโทรศัพท์ส่งข่าวของพวกอัลไปยังเอนวี่เพื่อแลกกับความปลอดภัยของตัวเอง....

เมื่อเอนวี่รู้ข่าวก็แสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ด้วยความตื่นเต้น

“.......มีเรื่องสนุกให้ทำแล้วสิ.....”  เอนวี่พูดขณะที่ราธนั่งอยู่ข้าง ๆ ทั้งคู่ยิ้มด้วยความพอใจกับข้อมูลใหม่ที่ได้...

.....ขอมูลลับรั่วไหลถึงศัตรู....เงื้อมมือของพวกโฮมุนคูลัสใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว...!!!

จบไปอีกตอนแล้ว  เนื้อเรื่องก็เข้มข้นขึ้นทุกที  ตอนหน้าพวกโฮมุนคูลัสจะเริ่มจู่โจมแล้ว  คงจะลุ้นน่าดู  โชคร้ายตรงที่ช่วงนั้นมีสอบพอดี  เซ็งง่ะ เฮ้อ

ปล. อยากเปลี่ยนธีมง่ะ  แต่ขี้เกียจนั่งแกะโค้ด ไม่ได้เปลี่ยนมาครึ่งปีแล้วมั๊ง  ก็คงจะเปลี่ยนเร็ว ๆ นี้แหละ (รอไอเดียก่อน หุหุ)  เพราะถ้าไม่เปลี่ยนตอนนี้ก็คงไม่ได้เปลี่ยนอีกนานนนนนนนน เพราะปีหน้าท่าทางเรียนหนักมิใช่น้อย T[]T

พบกันใหม่เอนทรี่หน้า  บายงับ