My Spoilers
My Projects
NANA 69 [SPOIL] :: Nana's escape!!! พร้อมข่าวเล็ก ๆ น้อย ๆ เรื่องอ.ไอ
posted on 26 Oct 2007 15:52 by palmcj in Room-707ขอบ่นก่อน รู้สึกช่วงนี้จะลงแต่สปอยแฮะ ก็คนมันขี้เกียจนี่นา เหอเหอ
หายไปนานเลยสำหรับสปอยนานะ พอดีหลังจากลงตอนที่ 68 ไม่นานก็ได้ข่าวว่า อ.ไอ ป่วยกะทันหัน (ไม่รู้เป็นอะไร) เลยจะหยุดเขียนประมาณสองเดือน ซึ่งคงจะกลับมาลงตอนที่ 70 ใน cookies ปลายเดือนนี้แหละ (แต่ก็เริ่มมีข่าวลือมาอีกว่าอาจหยุดไปถึงเดือนธันวา -*-) ทำเอาเราขี้เกียจทำตอนที่ 69 ไปเลย เหอเหอ
เท้าความตอนที่ 68 นิดนึง เผื่อใครยังไม่ได้อ่าน (หรืออาจลืมไปแล้ว ^^’) (ใครจะอ่านสปอยตอนนี้เลื่อนลงไปจิ้มที่ Recommended ข้างล่างได้นะฮะ แต่ต้องเลื่อนยาวหน่อยเพราะสปอยโอรังในเอนทรี่ที่แล้วทำบลอคเบี้ยวอะ ขี้เกียจแก้ด้วยก็เลยปล่อยเลยตามเลย -- เห็นไหมว่าขี้เกียจจริง ๆ เง้อ)
ชินถูกจับเพราะมีกัญชาไว้ในครอบครอง ทำให้คอนเสิร์ตบลาสต์ถูกยกเลิก นานะขอให้เรนมาเล่นเบสแทนชิน เรนมีปากเสียงกับนานะเพราะรู้สึกไม่ดีที่นานะทำหมือนชินเป็นคนอื่น ฮาจิเป็นห่วงนานะมากจึงขอให้ทาคุมิพาไปหานานะ ส่วนทางชิไคก็ยื่นข้อเสนอให้นานะออกอัลบั้มเดี่ยว นานะรู้สึกสับสนเพราะอยากร้องเพลงในฐานะวงบลาสต์มากกว่า.....
ตอนที่ 69 ไม่ค่อยมีอะไรซีเรียสมากมาย ออกแนวเรื่อย ๆ มากกว่า (ก็ตอนที่ 68 ซีเรียสไปแล้วนี่เนอะ) ขอบอกว่าพออ่านตอนนี้แล้วรู้สึกดีกับทาคุมิมาก ๆ ยาสุกับมิอุก็น่ารัก (กรี๊สสสส) แต่ยังไงชินจังก็ยังเป็น no.1 สำหรับเรา (เอ๊ะยังไง อิอิ) ว่าแต่ตอนนี้ไม่มีคิวชินจังเลยง่ะ งี๊ดๆๆ
ไปอ่านสปอยกันเลยดีกว่าน่อ ^^
เริ่มด้วยรูปสีเปิดตอน
ฮาจิสนับสนุนให้นานะรับข้อเสนอของชิไคเต็มที่ เพราะโอกาสที่จะได้ออกอัลบั้มเดี่ยวมีเพียงหนึ่งในล้าน มิอุเองก็เห็นด้วย พร้อมทั้งบอกนานะว่า หากพลาดโอกาสทองนี้ไป นานะก็คงอยู่ในวงการบันเทิงได้ยาก
แม้นานะจะเห็นด้วยกับฮาจิและมิอุ และรู้สึกมั่นใจขึ้นเมื่อได้รับกำลังใจจากฮาจิ แต่นานะก็ยังคงหวั่นใจเรื่องออกอัลบั้มเดี่ยวอยู่ดี
ฮาจิถามถึงยาสุทำให้นานะนึกขึ้นได้ว่ายาสุบอกว่าจะมาหา แต่จนแล้วจนรอดยาสุก็ยังไม่มาสักที นานะจึงตัดสินใจจะโทรหายาสุ แต่มิอุบอกว่าเมื่อยาสุรับปากแล้วว่าจะมา เขาก็ต้องมาแน่ ๆ
“....ยาสุต้องรักษาสัญญาแน่ ๆ...ยังไงก็ให้เวลาเขาอีกหน่อยดีกว่านะ...”
คำพูดของมิอุทำให้นานะคิดว่า บางทีคนที่ทรมานใจกับเรื่องนี้มากที่สุดอาจเป็นยาสุก็ได้ เพราะถึงอย่างไรยาสุก็เป็นเสาหลักของวงบลาสต์ซึ่งคอยค้ำจุนสมาชิกทุกคนในวงโดยลำพังมาตลอด...
“...เราเอาแต่คิดเรื่องของตัวเองโดนไม่สนใจความรู้สึกของยาสุเลย....เรามันแย่จริง ๆ...ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะเอาความเศร้าของเราคนเดียวไปเพิ่มภาระให้ยาสุอีก...” นานะคิดได้และรู้สึกไม่ดีกับตัวเอง...
หลังจากมีปากเสียงกับนานะ เรนก็นั่งดื่มที่ห้องเรร่า เรร่าเห็นแล้วอดห่วงเพื่อนไม่ได้จึงบอกให้เรนไปหานานะและปรับความเข้าใจกับเธอเสีย (แถมยังเตือนว่า “เมาไม่ขับ” อีก น่ารักจริง ๆ อิอิ) เรนทำเป็นไม่สนใจแต่สุดท้ายก็พูดขึ้นมาอย่างเศร้า ๆ ว่า
“นานะต้องเกลียดฉันแล้วแน่ ๆ....”
“..เธอคงจะโกรธกว่าเดิมถ้ารู้ว่าเธออยู่ที่นี่....รีบไปหานานะแล้วปรับความเข้าใจกันเสียดีกว่านะ..” เรร่าเตือนเรนอย่างห่วงใย
เรนตอบเรร่าว่า ตอนนี้ตนเหนื่อยและเบื่อเหลือเกินที่ต้องคอยตะล่อมนานะอยู่ตลอดเวลา....เรร่าสับสนไม่รู้จะทำอย่างไร เรนเองก็สับสนและเศร้าใจไม่แพ้กัน....
ขณะที่ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบ ทาคุมิก็มาหาเรร่าที่ห้อง ทันทีที่พบทาคุมิ เรนก็กลับมาเป็นคนเดิม เรนแซวเรร่าและทาคุมิพร้อมกับถือโอกาสลากลับบ้าน ทิ้งให้เรร่าอยู่กับทาคุมิสองคน
เมื่อได้อยู่กันสองต่อสอง ทาคุมิก็บอกเรร่าว่า ตนอนุญาตให้เรร่าคบหากับชินต่อไปได้....
“...เธอกับชินอิจิควรนัดพบกันที่ห้องเรน....ฉันไตร่ตรองดูแล้ว...ที่นั่นเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด....คนอื่นคงเห็นว่าไม่แปลกที่เธอกับชินอิจิจะไปบ้านเรน....เมื่อไรที่เธอนัดพบชินอิจิก็ให้นานะกับเรนออกไปข้างนอกก็ได้....ทำอย่างนี้เธอกับชินอิจิก็จะได้เจอกันบ่อย ๆ....”
เรร่าแปลกใจ (ระคนหวั่นใจ) กับการตัดสินใจอย่างกะทันหันของทาคุมิ
“...ก็เพราะว่า ถ้าเธอสองคนคบกันแล้วทำอะไรโจ่งแจ้งจะต้องเกิดปัญหาใหญ่ตามมาแน่ ๆ...พอตำรวจปล่อยตัวชินอิจิเธอก็คงอยากจะพบหมอนั่นใช่ไหมล่ะ....” ทาคุมิอธิบายเหตุผลให้เรร่าเข้าใจ
แต่เรร่ากลับพูดทั้งน้ำตาว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ...เพราะเธอเป็นต้นเหตุให้ชินต้องตกอยู่ในสภาพนี้....
ทาคุมิจึงปลอบหญิงสาวว่า เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของเขาต่างหาก
“....ฉันเป็นคนต้อนให้เธอกับชินอิจิให้มุมจนกลายเป็นแบบนี้.....แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ....ฉันไม่ได้ต้องการช่วงชิงความสุขไปจากเธอ....”
“....ฉันไม่ได้ตั้งวงแทรปเนสต์ขึ้นมาเพื่อให้มันเป็นแบบนี้...”
ทาคุมิพูดพร้อมก้มหน้าสำนึกผิด ส่วนเรร่าเมื่อได้ฟังคำขอโทษของชายหนุ่มก็ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลออกมา.....
หลังจากออกจากห้องเรร่า ทาคุมิก็ไปหายาสุ ซึ่งกำลังออกไปหาฮาจิ (ที่อยู่กับนานะที่ห้อง) พอดี ทั้งคู่จึงออกไปหาฮาจิด้วยกัน
ทาคุมิบอกยาสุว่า มิอุถามเขาเรื่องของชิอง พร้อมทั้งแซวยาสุยกใหญ่...
“..นี่พวกนายยังพบกันอีกเหรอ นายยังไม่เบื่อเธออีกหรือไง....”
ยาสุจึงถามทาคุมิด้วยความร้อนใจว่าบอกอะไรมิอุไปบ้าง ทาคุมิตอบว่า
“...ฉันก็ต้องทำเป็นไม่รู้จักอยู่แล้ว....นายรู้ไหมว่าเรื่องนี้ทำเอาฮาจิสงสัยฉันยกใหญ่....ทำไมฉันต้องมารับเคราะห์เพราะนายด้วยนะ....”
เมื่อฮาจิเห็นว่าทาคุมิมารับตนกลับบ้านก็โวยวายว่ายังไม่อยากกลับ ยาสุจึงบอกฮาจิว่าทาคุมิมารับเพราะเป็นห่วงฮาจิ
“....วันนี้เธอกลับไปก่อนดีกว่านะ...เอาไว้เรื่องเย็นลงเมื่อไหร่พวกเราจะไปหาเธอเอง...”
ฮาจิจึงยอมกลับไปกับทาคุมิแต่โดยดี ก่อนกลับฮาจิถามนานะว่าจะติดรถไปด้วยไหม (จะพาไปส่งที่บ้านเรน) แต่นานะปฏิเสธ เพราะเธอยังมีเรื่องต้องคุยกับยาสุ มิอุจึงเปิดโอกาสให้นานะเปิดอกคุยกับยาสุโดยอ้างว่าจะลงไปส่งทาคุมิและฮาจิเพื่อให้นานะกับยาสุได้คุยกันตามลำพัง....
นานะบอกยาสุว่า เธอตัดสินใจออกอัลบั้มเดี่ยว ยาสุยิ้มพร้อมสนับสนุนนานะเต็มที่
“...พอฉันเปิดตัวในฐานะศิลปินเดี่ยวจนมีชื่อเสียงโด่งดังและมีแฟนเพลงมากกว่าตอนนี้....ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ขอให้เชื่อเถอะว่า...ฉันจะไม่ยอมให้วงบลาสต์ต้องสลายตัวไปเด็ดขาด...” นานะพูดด้วยสายตามุ่งมั่น
“ขอบใจนะ....” ยาสุขอบคุณนานะด้วยรอยยิ้ม....คำพูดจากใจของยาสุเพียงสองคำทำให้นานะซาบซึ้งใจจนถึงกับร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น....
....เราเคยทำอะไรให้ยาสุบ้างนะ...แต่คำพูดง่าย ๆ อย่างคำว่า “ขอบใจ” ก็ทำให้เรามีความสุขถึงขนาดนี้.....เราหงุดหงิดตัวเองอยู่เสมอที่เอาเปรียบยาสุตลอดเวลา...เอาแต่พึ่งพิงความอ่อนโยนของยาสุ.....
....ฉันจะร้องเพลงต่อไป ไม่ใช่แค่เพื่อยาสุ....แต่เพื่อฮาจิที่อยู่เคียงข้างฉันมาตลอด...และเพื่อเพื่อน ๆ ทุกคนที่ฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกัน.....ถ้าฉันยึดมั่นในสิ่งนี้..ต่อไปคงไม่ต้องเหงาอีก...แม้ว่าฉันจะต้องอยู่ตามลำพังก็ตาม....ไม่เป็นไรหรอก....เราจะต้องก้าวต่อไป.....
เมื่อนานะกลับไปยาสุก็มาหามิอุที่ห้อง มิอุถามถึงนานะ ยาสุตอบว่านานะตัดสินใจรับข้อเสนอของทางชิไค และดูเหมือนว่าหญิงสาวจะเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากทีเดียว...
ยาสุถามมิอุว่าทำไมจึงถามเรื่องชิองกับทาคุมิแทนที่จะพูดกับเขาตรง ๆ พร้อมกับบอกว่าเขาเข้าใจเธอ...ที่ไม่ถามคงเป็นเพราะมิอุลำบากใจที่จะเอ่ยปากว่าเธอสงสัยในตัวยาสุ แต่มิอุกลับตอบว่า
“...ฉันทำเพื่อทดสอบเธอต่างหาก...ฉันรู้ว่าทาคุมิจะต้องเล่าเรื่องที่ฉันถามให้เธอฟัง ฉันอยากรู้ว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร....แล้วเธอก็พูดเรื่องนี้กับฉันตรง ๆ แสดงว่าเธอบริสุทธิ์ใจ....” มิอุบอกยาสุด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน....
ถึงมิอุจะเข้าใจยาสุแต่ก็อดหึงชิองไม่ได้ มิอุแสดงท่าทางหึงเหมือนเด็ก ๆ ยาสุหยอกล้อมิอุด้วยความเอ็นดูพร้อมบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง เพราะตอนนี้กิจกรรมต่าง ๆ ของแฟนคลับวงบลาสต์ต้องยุติลงแล้ว เขากับชิองก็ไม่จำเป็นต้องเจอกันอีก....
มิอุขอโทษที่ทำตัวเหมือนเด็ก ๆ แต่ยาสุบอกว่าเขาเข้าใจเธอ...
ยาสุบอกมิอุว่าตนรู้สึกเหนื่อยและต้องการนอนพัก แล้วอยู่ ๆ ยาสุก็ถอดแว่นแล้วล้มลงนอนบนเตียงของมิอุ มิอุหน้าแดงขึ้นมาทันทีพร้อมถามยาสุว่าทำไมถึงนอนที่นี่...
“...ไม่เห็นเป็นไรเลย อยู่ที่นี่แล้วฉันสงบใจที่สุดนี่นา....”
มิอุจึงยอมให้ยาสุค้างที่ห้องเธอ แต่ก็ยังทำตัวเป็นคุณแม่โดยไล่ยาสุให้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อน... (น่ารักดีเนอะคู่นี้ หุหุ)
โนบุกังวลใจกับอนาคตของตัวเอง เพราะหากเขาจะอยู่ที่โตเกียวต่อไปก็ต้องทำงาน ยูริจึงปลอบว่า
“ไม่เป็นไร....เธอก็ทำเพลงต่อไปสิ...ไม่ต้องคิดถึงเรื่องงานหรอก....”
โนบุฟังคำปลอบใจจากหญิงสาวเงียบ ๆ สายตาเต็มไปด้วยความกังวล....
หลังจากแยกกับพวกยาสุ นานะไม่ได้กลับไปที่ห้องเรนเพราะยังไม่อยากคุยกับคนรัก หญิงสาวมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งความทรงจำ...ห้อง 707 และค้างคืนที่นั่น...
รุ่งเช้ามิซาโตะโทรหานานะพร้อมบอกว่าตนกำลังไปหานานะที่ห้อง 707 “...นานะซังอยากได้อะไรหรือเปล่าคะ...” นานะปฏิเสธ
....ห้องนี้อยู่ในสภาพเดียวกับตอนที่เราเพิ่งมาโตเกียวไม่มีผิด...ในห้องมีเพียงกีต้าร์ บุหรี่ และเสื้อผ้าสองสามชุด....
....ฉันจะไม่ติดต่อกับเรน....เหมือนกับที่ตอนนั้นเรนไม่เคยติดต่อฉันเลย....
....แต่ฉันจะไม่เหงาอีกต่อไป...เพราะในตอนนั้น....เมื่อฉันล้มตัวลงนอน...ในใจจะเปี่ยมล้นด้วยความปรารถนา....
....ฮาจิโกะ....พอรุ่งสางมาถึง...ความทรงจำเหล่านั้นก็เลือนรางลงไปเรื่อย ๆ ....
....แต่คืนนี้ฉันจะล้มตัวลงนอนพร้อมความทรงจำเหล่านั้น....เพื่อที่จะได้ไม่ถูกเกลียวคลื่นแห่งค่ำคืนพัดพาไป....
แล้วนานะก็เก็บข้าวของและจากไปเงียบ ๆ ทิ้งแก้วน้ำลายสตรอเบอร์รี่ไว้บนโต๊ะริมหน้าต่าง
เมื่อฮาจิโกะกลับมายังห้อง 707 ก็พบแก้วน้ำตั้งอยู่บนโต๊ะ โดยไม่มีร่องรอยของนานะ....
จบแล้วจ้า ตอนจบแอบจี๊ดเล็ก ๆ เศร้าอะ นานะ T___T
ตอนนี้ทาคุมิน่ารักดี ยาสุก็อ้อนมิอุซะ อิอิ
เอนทรี่นี้คงอัพแค่นี้แหละ เพราะเดี๋ยวต้องออกไปทำธุระนิดหน่อย อากาศหนาวอย่างนี้ไม่ค่อยอยากออกไปไหนเลยแฮะ >__<
บายจ้า ^o^
กลับไปเคลียร์ตัวเองมาให้เรียบร้อยก่อนนะยาสุ แล้วค่อยมาอ้อน...
ปล. เราส่งไฟล์คลิบโนดาเมะให้คุณปาล์มทางเมล์แล้วนะคะ โหลดมาจากยูทิวป์อ่ะ เป็น flv ไฟล์
#1 By molecularkitten on 2007-11-03 10:03